January

தமிழர்கள் பிரிவினைவாதிகள் என்றும், தேசத்துரோகிகள் என்றும் பயங்கரவாதிகள் என்றும் நாட்டை நாசம் செய்வோர் என்றும் பலபட்டம் கட்டி ஒரினத்தின் ஐந்தில் ஒருபங்கை பயங்கரவாதச் செயல்களால் கொன்று குவித்துவிட்டு ஒற்றுமையைப் பற்றியும், காருண்யத்தைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டு வெள்ளரசங் கிளைகளுடன் பௌத்த மதத்தைக் கொண்டு வடக்குக் கிழக்கு எங்கும் வந்திருக்கிறார்கள் கிட்லரின் வாரிசுகளான பெரும்பான்மையின் இருபெருங்கட்சிகள். இவர்கள் வடக்கில் இருந்துதான் வெள்ளரசு தெற்கே போனது என்பதை அறியாதவர்கள். வரலாற்று ரீதியாகவும் வாழ்வியல் ரீதியாகவும் மூத்தமுன்னோடிகளாய் மனிதநாகரீகத்தின் நாகர்கள் என்பதை அறியாதவர்கள் இவர்கள். நாகத்தில் சயனம் செய்வது விஸ்ணுபகவான் மட்டுமல்ல தியானம் செய்வது புத்தனும்தான். ஈழத்தமிழர்களின் சரித்திரம் மகாவம்பான மகாவம்சத்தால் மட்டுமல்ல அரசியல் கத்துக்குட்டிகளாலும் தான் திசைமாற்றப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.

தமிழுக்கு அணிகலனாக விளங்கும் ஐம்பெருங்காப்பியங்கள் இரண்டில் ஒன்று மணிமேகலை. இந்த மணிமேகலை எனும் புத்தபிச்சுணி யார்? காவியநாயகி கண்ணகியின் சக்களத்தியான மாதவியின் மகள் தான். இவள்தான் புத்தமதத்தையும் அரசமரத்தையும் நாடெங்கும் கொண்டு திரிந்தவள். இவளுடைய இரத்தம்தான் சங்கமித்திரை எனும் பிச்சுணி. சங்கமித்திரை மாதகலுக்கருகிலுள்ள சம்பில்துறை எனும் துறைமுகத்தில் இறங்கி முதன் முதலில் நட்ட அரசமரந்தான் இன்றும் சுழிபுரத்திலுள்ள பாராளாய் முருகமூர்த்தி கோவிலில் இன்றும் நிற்கிறது. இராஜபக்சவும் மகனும் மனைவியும் பரிவாரங்களும் புதிதாக யாழ்பாணத்திற்கு அரசமரம் கொண்டு வருகிறார்கள். வேரூன்றி விழுதுவிட்ட அரசமரங்கள் எம்தமிழ் தேசத்தில் போதியளவு உண்டு. கண்கெட்டுத் திரிகிறார்களோ கருத்தற்றவர்கள்? எமக்கு அரசமரம் தெற்கில் இருந்து தேவையில்லை. காகம் தின்றுவிட்டுப் போடும் எச்சத்துடன் விழும் அரசமரவிதைகள் பனம்வட்டுக்களில் முளைக்கிறது. இதுதான் எமது மனிதநேய பௌத்த ஒருமைப்பாட்டின் குறியீடாகும். நாம் தமிழர்கள் பௌத்தத்தை எதிர்த்தவர்களல்ல ஏற்றவர்கள். பௌத்தவர்களாக வாழ்ந்தவர்கள். சிங்களப் பௌத்தத்துக்கு முன்னோடிகளான நாங்களா பிரிவினைவாதிகள்?

வெள்ளையர்கள் எமது நாட்டைக் கொள்ளையடிக்க வந்தபோது நாடு துண்டாடப்பட்டு இருந்ததை சரித்திரங்கள் சொல்லும். வெள்ளையன் ஆட்சியை இலகுவாக்க எல்லாச் சிற்றரசுகளையும் பிடித்து ஒரு குடையின் கீழ் கொண்டுவந்தான். இங்கே ஒருவிடயத்தை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது இலங்கை நாட்டின் கடைசி மன்னனும் அரசும் தமிழனுக்குரியது என்பதை எந்த மன்னர்களாலும் மறுக்க முடியாது. இன்று சிங்களமாக இருக்கும் கண்டி அரசுதான் இலங்கையின் கடைசி அரசாகவும் அதை ஆண்டவன் தமிழ் மன்னனான சிறீவிக்கிரமராஜசிங்கனாகவும் இருந்தான். கண்டியரசு கைமாறும்போது எழுதப்பட்ட சாசனம் இன்றும் தமிழில்தான் இருக்கிறது என்பதை யாரும் மறந்து விடக்கூடாது. கண்டியின் கடைசி வாரிசு தமிழன் என்பதற்கு வேறு என்ன ஆதாரம் வேண்டும் தமிழா?

தமிழர்களின் அரசியல் வாழ்க்கை வட்டுக்கோட்டையில்தான் ஆரம்பித்தது என்று வட்டுக்கோட்டையைக் கொண்டு திரிவது வேதனைக்குரியதே. நாம் பிரிவினைவாதிகள் அல்ல தேசியவாதிகள் ஒற்றுமைவாதிகள். ஜனாதிபதித் தேர்தல் சூடுபிடித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளை சரித்திரத்தைத் தொட்டுப்பார்ப்பது அவசியமானது என்பதால்தான் இக்கட்டுரை எழுதப்படுகிறது. இலங்கையெனும் தேசத்தை தமிழர்களிடம் கைப்பற்றிய வெள்ளையர் அதைத் திருப்பிக் கொடுத்திருக்க வேண்டியது தமிழரிடம் தானே. வெள்ளையன் வெளியேறும் போது நாட்டை எடுத்தமாதிரியே கொடுக்கவா என்று திண்டாடியபோது நாம் சகோதரத்துவத்துடன் ஒற்றுமையாக ஒருநாடாய் வாழ்வோம் என்று ஒற்றுமையை முன்னிறுத்தி ஐக்கிய இலங்கையை மனமார ஏற்றவர்கள் எமது முதுபெரும் தமிழ் தலைவர்களான சேர்.பொன். இராமநாதன் போன்றோர். நாமா பிரிவினைவாதிகள்? நாமா நாட்டைத் துண்டாட எண்ணினோம். நாம் பிரிந்து வாழத் தூண்டப்பட்டோம், தள்ளப்பட்டோம். ஒதுங்கி, பதுங்கி வாழநினைத்தோமே அன்றி உறுமி உதைத்து வாழவிரும்பவில்லை. எமக்குச் சொந்தமான எடுக்கவேண்டிய உரிமைகளை கேட்டே வாங்க முயன்றோம்.

சுமார் 1915ல் வெள்ளையனின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தபோது முஸ்லீம்களுக்கும் சிங்களவர்களுக்கும் இனக்கலவரம் ஏற்பட்டபோது அது கட்டுமீறியது. இவர்களின் ஒற்றுமைக்காக பேச்சுவார்த்தை நடத்தி சமாதானத்தைச் சுமந்து சேர்.பொன். இராமநாதன் இலங்கை வந்தபோது குதிரைகளை அவிழ்த்தெறிந்துவிட்டு அவரைத் தேசியச்சின்னமாய், ஒற்றுமையின் கொற்றவராய் தம்கையால் வடம்பிடித்து இழுத்தவர்கள் சிங்களவர்களும் முஸ்லீம்களும். இப்போ சொல்லுங்கள் நாமா பயங்கரவாதிகள்? பிரிவினைவாதிகள்? நாம் ஏன் பிரிவினை கோரினோம்? நாம் அழிவது எமக்கு ஆசையல்ல? போரில் பேராசை கொண்ட மனநோயாளிகளும் அல்ல. சேர்ந்து வாழமுடியாத போது ஒதுங்கி வாழ முயற்சித்தோம். ஒதுக்கி வாழவில்லை. இது எப்படித் தப்பாகும்?

வெள்ளையன் ஆட்சியில் இருந்தபோது கிறிஸ்தவத்தால் புத்தமதம் புறக்கணிக்கப்படுகிறது என்று பிக்குகளைத் தூண்டியும், மக்களின் மனங்களில் மதப்பிரிவினையை ஊன்றியும் வெகுண்டு எழச்செய்தவர் அனாகரிக தர்மபாலா எனும் சிங்களவர். இதன் விளைவுதான் பௌத்த ஏகாதிபத்தியப் பேராண்மை இன்றும் தலைவிரித்தாடுகிறது. இதைத் தொடர்ந்து தம்மதங்களும் அழிந்து விடக்கூடாது என்பதால் இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் மதப்பாதுகாப்புக்கான படைக்கலங்களைத் தூக்கினார்கள். அதில் இந்துக்களுக்கு முக்கியமானவர் நல்லூர் ஆறுமுகநாவலர். கிறிஸ்தவ அரசுகளால் இந்துமதம் அழிக்கப்பட்டு வந்தது. கோவில்களை உடைத்தே யாழ்பாணக்கோட்டை கட்டப்பட்டது. மதச்சடங்குள் மறுக்கப்பட்டன. எமது கரையோரமக்கள் பலாற்காரமாக மதம்மாற்றப்பட்டார்கள். கிறீஸ்தவம் சிலைவணக்கத்தையோ பொட்டு, பிறை, தாலி போன்றவற்றையோ ஏற்றதில்லை. அது பைபிளுக்கும் பொருந்துவதில்லை. ஆனால் ஈழத்தில் கத்தோலிக்கர்கள் இவற்றைச் செய்தார்கள். காரணம் இதையும் மறுத்தால் மக்கள் புரட்சி செய்வார்கள் என்பதை போத்துக்கேய ஒல்லாந்தார் உணர்ந்திருந்தார்கள். இவர்கள் நிலைகொண்ட இடங்கள் கரையோரமாக இருந்ததனால் கரையோரமக்களை மதரீதியாக மாற்றுவதனூடு நிலத்தைத் தக்கவைக்க முனைந்தார்கள்.

இப்படியாக கிறிஸ்துவத்துடன் வந்த வெள்ளையரசுகளால் பௌத்த இந்து இஸ்லாம் புறக்கணிக்கப்பட்டு அழிய ஆரம்பித்த போதும் கூட எம்மக்கள்தான் மதத்தால் பிரிந்தார்கள் ஆனால் இனத்தால் ஒற்றையாக இருக்க விவிலியம் எனும் பைபிளை எம்முறவுகளுக்குத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்தவர் ஆறுமுகநாவலர். இங்கேயும் தமிழர்களாகிய நாம் பிறமதம் புகுந்தாலும் நாம் மதரீதியாக ஒற்றுமையாகத்தான் வாழ விரும்பியிருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டவில்லையா? நாங்களா பிரிவினைவாதிகள்? பயங்கரவாதிகள்?

சேரன் செங்குட்டுவன் இமயத்தில் கல்லெடுத்து கண்ணகிக்குக் கோவிலமைத்து விழாவெடுத்தபோது இலங்கை மன்னனான சிங்கள கயபாகுவையும் அழைத்துக் கௌரவித்தான். அங்கிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட கல்லில் கண்ணகிக்குச் சிலைவடித்து மாளிகைக்கு அருகில் கோவிலமைத்தான். இதுதான் இன்றும் சிங்களத்தில் பத்தினி தெய்யோ என்று அழைக்கப்படும் பத்தினித் தெய்வமான கண்ணகியாகும். இங்கேயும் இந்தியத் தமிழனாக இருந்தாலும் மதரீதியாக நாம் ஒற்றுமையையே விரும்பினோம். இதனால் இந்துக்கள் தான் தமிழர்கள் என்று அல்ல, அன்று தமிழர்கள் பெரும்பான்மையினர் இந்துமதத்தையே தழுவியிருந்தார்கள்.

வெள்ளையரின் ஆட்சிக்காலத்தில் சுதத்திரத்துக்காகப் போராடியவர்கள் முக்கியமாக சிங்கள இடதுசாரிகள். இவர்களில் முக்கியமானவர்கள் கொல்வின் ஆர்.டி.சில்வா, என்.எம். பெரேரா, பிலிப்குணவர்த்தனா போன்றோரைக் கூறலாம். இவர்களுடன் இளைஞனாக தோளோடு தோள் சேர்த்து நின்ற ஒரு தோழன் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனா என்றால் எல்லோரும் வாயில்தான் கைவைப்பீர்கள். கியூபாவின் இடதுசாரிப் புரட்சிவாதியும் முன்னைய நாட்டுத் தலைவனுமான பெடல் கஸ்ரோவுடன் தொடர்புகளையும் உறவுகளையும் ஜே.ஆர் கொண்டிருந்தார் பேணிவந்தார். இடதுசாரி நூல்மையம் ஒன்றை உருவாக்கி ஜே.ஆர் தான் நடத்தினார் என்றால் நம்புவீர்களா? இதே ஜே.ஆர் தான் இனவெறியனாக, இடதுசாரித்துவம் தொட்டுப்பார்க்காத துவேசத்தை ஈழமண்ணில் ஊற்றி அரசியல் இலாபங்களுக்காக இனவெளியைத் தூண்டி விட்டு தமிழர்களைக் கொன்று குவித்தார். போர் என்றால் போர் சமாதானம் என்றால் சமாதானம் என்று போருக்கு சவால் விட்டவரும் இவரே. இவரது இயற்பெயர் ஜீனியர் ரிச்சட் ஜே.ஆர் ஜெயவர்தனா பெயரில் இருந்து மதத்தை அறிந்து கொள்ளுங்கள். இவர் அரசியல் இலாபத்துக்காக விழுந்து கும்பிட்டது பௌத்தத்திடம். 1944 என்று எண்ணுகிறேன் சிங்கள தமிழ் இடதுசாரி முன்னணி ஒன்றை அமைக்க முயன்றார். இதே ஜேஆர் ஏன் இடதுசாரித்துவம் கொண்டு ஈழஒற்றுமையை நிலைநிறுத்த முயற்சிக்கவில்லை? வலதுசாரித்துவ ஐ.தே.கட்சியில் சேர்ந்து மேலாண்மை ஆதிக்கத்தை பிரதிபலித்தார். எங்கே ஒற்றுமை? தேசியம்? மனிதம்? கொள்கை? இடதுசாரித்துவம்?

இது ஒருபுறமிருக்க எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்காவிடம் வருவோம். இவர் ஒரு கிறீஸ்தவர், கேம்பிரிச்சில் பட்டப்படிப்பு முடித்தவர், முன்னைய ஜனாதிபதி சந்திரிகாவின் தாயான சிறீமாவோவை மணந்தவர். இந்த சிறீமாவோ திராவிட தெலுங்கிய உயர்குல நாயக்கவம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். 1935ல் இந்த பண்டாரநாயக்காதான் தமிழர்கள் இலங்கையின் தனித்தேசிய இனம் என்றும், அவர்களின் உரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றும், சுயநிர்ணய உரிமைப்படி சமஸ்டி முறையிலான ஆட்சியமைப்பு அவர்களுக்குத் தேவை என்றும் எழுதினார். இவர் முதலாளித்துவ, பிரபுத்துவக் கட்சியான ஐ.தே.கட்சியில் இருந்தபோது டி.எஸ் சேனநாயக்காவிடம் இருந்து அவரின் பரம்பரை வாரிசான டட்லி.சேனநாயக்காவுக்கு கட்சி போகப்போகிறது என்பதை அறிந்து காழ்ப்புணர்வில் சிறீலங்கா சுதந்திரக்கட்சியை ஆரம்பித்தார். நீதி, நேர்மை நிலைபெறாது என்றுணர்ந்தவர் அரசியல் இலாபங்களுக்காக கிறீஸ்தவரான இவர் பௌத்தத்தின் காலடியில் விழுந்து பௌத்த அங்கியணிந்து துவேசச் சேற்றில் புரண்டு சுமார் 1956களில் 24 மணித்தியாலத்துக்குள் தனிச்சிங்களச் சட்டம் கொண்டு வந்தார். இப்போ சொல்லுங்கள் பிரிவினைவாதிகள், துவேசிகள் நாங்களா? சிங்கள அரசில்வாதிகளா?

இந்தக் காலத்தில்தான் தமிழ் சிங்களம் எனும் இருமொழிகளும் அரசகரும மொழிகளாக இருந்தன. சிங்களம் மட்டுமே ஆட்சி மொழியாக மாறியபோது சிங்களத்தில் சித்தியடைந்தவர்களுக்குத்தான் பதவி உயர்வு சம்பள உயர்வு என்றாகியது. இதை எதிர்த்து, மறுதலித்து கோட்டில் வழக்குத் தொடரப்பட்டது. அதைக் கோடீஸ்வரன் வழக்கு என்பார்கள். என் தந்தையான திருச்செல்வத்தின் பெயரிலேயே வழக்கு நடந்தேறியது. அநியாயத்துக்கு எதிராக எம்தமிழுக்காக பேராடியவர் என்தந்தை என்பது எனக்கு மட்டுமல்ல எம்தமிழுக்கும் பெருமையானது தான். இவ்வழக்கின் பதிவேடுகள் இன்றும் இலங்கையில் உள்ளது. இத்தனைக்கும் உயிருடன் இன்றைய வாழும் சாட்சியாக கனடாவில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர் என்தந்தை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது மட்டுமல்ல பெருமைக்குரியது கூட. உரத்தை போட்டு விட்டு மரத்தை வளரவேண்டாம் என்றால் எப்படி? நாம் இயக்கம் அமைத்து போராடியபோது அதை எதிர்த்தவரும் அவரே. நாம் பார்த்துத்தான் வளர்கிறோம். நாம் இன்று செய்தவற்றை நாளை எம்மினம் பன்மடங்காகச் செய்யும். ஆகவே எமது செயற்பாடுகள் சரியாக இருந்தல் அவசியம். எமது பரம்பரைகள் அதைச் செய்யும்போது ஏற்கத்தயாராக இருப்பதும் அவசியமே.

புலிகள் பிரிவினை கோரினார்கள். தமிழர் விடுதலை கூட்டணியினர் பிரிவினை பாடினார்கள் என்று எம்தலையில் நாம் மண்ணையள்ளிப் போடுவது தவறானது. மங்கையற்கரசி அவர்கள் சிங்களவன் தோலில் செருப்புத் தைத்துப் போட்டு நடப்பேன் என்று பலாற்காரத்துக்கு வித்திட்டார் என்று பலரும் குறைப்பட்டனர். நானும் சிறுவனாக இருந்தபோது இவற்றைக் கேட்டிருக்கிறேன். இரத்தத்திலகமிட்டு வீரகாவியம் பாடிய காண்டங்களைக் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் எமக்குத் தெரிந்தது இவ்வளவுதான். சுமார் 1955-58ல் கே.பி. ராஜரட்னா என்பவர் காலிமுகத்திடலில் மேடையில் கர்ச்சித்தார் தமிழர்களின் முதுகுத் தோலை உரிப்போம் என்று. இங்கே துவேசத்தையும் பிரிவினையையும் ஆரம்பித்து வைத்தது யார்? தமிழர்களா? சிங்கள அரசியல்வாதிகளா?

இன்னும் இன்னும் எவ்வளவோ இருக்கிறது. பிரிவினையை விரும்பியது சிங்களவர்களா என்ற அடுத்த கேள்வி எழும்பலாம். ஆம் இல்லை என்று இரண்டு பதில் இருந்தாலும். பிரிவினைக்கும், போருக்கும், துவேசத்துக்கும் காரணகர்த்தாக்கள் சிங்கள அரசியல்வாதிகளே என்பதை யாரும் மறுக்க இயலாது. சுய அரசியல் இலாபங்களுக்காக கொள்கை மாறி, நேர்மை மீறி, மனிதத்தை மறுத்து காலத்துக்குக் காலம் கலவரங்களை உருவாக்கி தம்வாக்கு வங்கிகளை நிரப்பியவர்கள் சிங்கள அரசியல்வாதிகளே. இதன்வழியில் தமிழர்கட்சிகளும் தொடர்ந்தன என்றாலும் சிங்கள அரசியல்வாதிகளுடன் ஒப்பிடும்போது மிகக்குறைவே. அன்று சிங்கள மக்களை ஏவி தமிழர்களைக் கொன்று குவித்து உடமைகளை பெண்மையைச் சூறையாடியவர்கள் இன்று தாமே படைநடத்தி எம்மக்களைக் கொன்று குவித்துவிட்டு நான் தான் கொன்றேன் என்று மார்புதட்டிக் கொண்டு எம்மக்களின் வாசல்களில் ஒற்றுமை கொண்டு வந்திருக்கிறார்களாம். நம்பச் சொல்கிறீர்களா? எப்படி நம்புவது? நம்புவதற்கான ஒருசாட்சி சொல்லுங்கள். நாம்கடந்து வந்த சரித்திரத்தில் எந்த ஒற்றுமைச் சுவடுகளையும் காணவில்லையே. எம்மக்கள் என்ன செய்யப் போகிறார்களோ பெறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்?

ஜனாதிபதித் தேர்தல் முறை முழுமையாக வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்றே. பிரதமர் ஆட்சிமுறையில் தமிழர்களின் வாக்குகளை நம்பி அரசியல் நடத்தவேண்டிய அவசியம் சிங்கள அரசியல்வாதிகளுக்கு இருக்கவில்லை. இதனால் அவர்கள் தமிழர்களைக் கொன்றொழிப்பதையே உள்நோக்காகக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்று அப்படி அல்ல சிறுபான்மை இனத்தின் வாக்குகளே ஜனாதிபதியைத் தீர்மானிக்கிறது. ஆனால் ஜனாதிபதியின் அதிகாரவலு குறைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக்கருந்து இருக்க இயலாது. தமிழரை நாசம் செய்ய எண்ணிய ஜே.ஆர். மறைமுகமாக தெரியாமல் செய்த நன்மையே இது. எல்லாம் நம்மைக்கே மக்காள்.

புலிகள் பிரிவினையாளர்கள் பிரபாகரன் தமிழீழம் கோரி ஆயுதம் ஏந்தினான் என்று எம்மை நாமே கடிந்து கொள்வது தவறானது. பிரபாகரன் என்பவன் ஒரு சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு, தயாரிப்பு. அவனுக்கு ஒரு அரசியல் தாக்கம் இருந்தது. பலாற்காரத்தினால் வெற்றிகளையும் அடக்கு முறையில் ஆதிக்கத்தையும் சிங்கள அரசு கொண்டு திரிந்தபோது சிவகுமாரன் போன்றவர்கள் அதே பலாற்காரத்தைதான் அரசின் மேல் திரும்பப் பாவித்தார்கள். பலாற்காரம் பலன் செய்தபோது அதையே தொடர்ந்தது எப்படித்தப்பாகும். நாம் புதிதாக எதையும் தூக்கவில்லை சிங்கள ஏகாதிபத்தியம் எதைச் சொல்லித்தந்ததோ அதையே தான் திருப்பிச் சொன்னோம். இதே பிரபாகரனை தெய்வம் என்றும் தேவன் என்றும் தலையில் தூக்கித் திரிந்தவர்கள் இன்று தூற்றுகிறார்கள். அன்று பிரபாகரனும் புலியும் செய்த பிழைகளை சுட்டிக்காட்ட வக்கில்லாதவர்களும் துதிபாடியவர்களும் பிரகாரன் இறந்ததன் பின் அவர் பிணத்தின் மேல் தப்பிப்பிழைப்பதற்காக ஏறி நின்று கூத்தாடுகிறார்கள். தூக்கித் திரிந்தவர்கள் எல்லாம் பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டியிருந்தால், உண்மை நிலையை உணர்த்தியிருந்தால் முக்கியமாக புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் செய்திருந்தால் பிரபாகரனுக்கோ புலிகளுக்கோ எம்மக்களுக்கோ இன்நிலை வந்திருக்காது. ஈழத்தமிழர்களின் வரலாற்றுப்பாதையில் சரியோ தவறோ பிரபாகனும் புலிகளும் ஒருசரித்திரமே. சரித்திரங்கள் எமக்கு என்றும் ஒருபாடமே. இன்றும் தமிழர்களின் பிரச்சனைகளை சிங்கள அரசு சரிவரத்தீர்க்காது போனால் மீண்டும் ஒரு இரத்த ஆறு ஓடுவதை யாரும் தடுக்க இயலாது. பாதிக்கப்பட்டவர்களும் பாதிக்கப்படப்போபவர்களும் இருசாராருமே. 1972ல் செகுவேரா போட்ட துப்பாக்கிகளை பிரபாகரன் துரையப்பாவுக்கு எதிராகப் பாவித்தார். சிவகுமாரன் முடிக்காததை தம்பி முடித்தார். ஒவ்வொரு மனிதனும் சமூகத்தின் பிரதிபலிப்புக்களே. நீதி கிடைக்காதவரை துப்பாக்கிகள் கைமாறும், தூங்கும், பின் துடித்தெழும். நிரந்தரமாகத் துப்பாக்கிகள் தூங்கவேண்டுமானால் தமிழர்களுக்கான சரியான தமிழர்கள் ஏற்கக்கூடிய நீதியான ஒரு அரசியல் தீர்வே முடிவாகும்.

இனியாவது சரித்திரத்தை, வரலாறுகளைத் திரும்பிப்பாருங்கள். புலம்பெயர்ந்தவர்களே! புலன் பெயராது நாட்டிலுள்ள எம்மக்களின் விருப்பு வெறுப்புக்கு செவிசாய்த்து, பொய்ப் பிரச்சாரங்களில் ஈடுபடாது நேர்மையுடனும், மனச்சுத்தியுடனும் அங்குள்ள மக்களுடைய விருப்பு வெறுப்புகளை ஏற்று அவர்களின் நிம்மதியான அமைதியான வாழ்வைக் கருத்தில் கொண்டு அதற்கிசைவாக நடப்பதே எமது பணி.

எரிகுண்டு விழுந்து
குடியிருந்த கோவில்குடிசை
எரிந்தபோதும்
எரியாது இருந்தது
தாயின் இதயம்.
கண்ணுருகிக் கரைந்தது தேசம்

விறைப்பூசியின்றி
குண்டடிபட்ட பாலகனின்
கால்களட்ட
வீறிட்டழுதது ஐரோப்பியத் தெருக்கள்.

விறைத்துப் போன கண்கள் முன்
வல்லுறவின் பின்
மார்புதட்டி
தாயின் மார்பு தொட்டு
வோட்டுப்பால் கேட்கின்றன
சிங்கக் குட்டிகள்.
நச்சுப்பாலாய்
நனையாதே
நாக்கு

– நட்புடன் நோர்வே நக்கீரா

ஜனாதி பதித் தேர்தலில் வாக்களிப்பது எவ்வாறு என்பது தொடர்பாக தேர்தல்கள் திணைக்களம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

தேர்தலில் 22 வேட்பாளர்கள் போட்டியிடுகின்றனர். இவர்களில் தங்களுக்குரியவரை புள்ளடியிட்டு வாக்களிப்பதா? அல்லது ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என இலக்கமிட்டு வாக்களிப்பதா? என்பது குறித்து வாக்காளர்கள் மத்தியில் குழப்பம் நிலவுகின்றது. இது தொடர்பான விபரம் வருமாறு:

* வாக்காளர்கள் தனியொருவருக்குத் தமது வாக்கை அளிக்கலாம். அல்லது மூன்று வேட்பாளருக்குத் தமது விருப்பத் தெரிவின் ஒழுங்கில் வாக்களிக்க முடியும்.

* ஒரேயொரு வேட்பாளருக்கு மட்டும் தமது வாக்கை அளிக்க விரும்பும் வாக்காளர் தமது வாக்குச் சீட்டில் தான் விரும்பும் வேட்பாளரின் பெயருக்கும் சின்னத்துக்கும் அருகில் உள்ள கூட்டில் ‘X’ அடையாளத்தையிடலாம். அல்லது ‘1’ என்ற அடையாளத்தையோ இடுவதன் மூலம் தமது வாக்கை அளிக்க முடியும்.

* ஒன்று அல்லது இரண்டு அல்லது மூன்று வேட்பாளர்களுக்கு தமது விருப்புத் தெரிவின் அடிப்படையில் வாக்களிக்க விரும்பும் வாக்காளர்கள் தமது வாக்குச் சீட்டில் அந்த விருப்பத் தெரிவின் ஒழுங்குப்படி சம்பந்தப்பட்ட வேட்பாளர்களின் பெயர்கள் மற்றும் சின்னங்களுக்கு எதிரே உள்ள கூட்டில் ‘1’, ‘2’, ‘3’ என்ற இலக்கங்களை வரிசைப்படி இடவேண்டும்.

அந்த வாக்காளர் ‘1’ என்ற இலக்கத்தைக் குறிப்பிடும் வேட்பாளர் அவரின் (அந்த வாக்காளரின்) முதல் தெரிவாகவும், ‘2’ என்ற இலக்கத்தைக் குறிப்பிடும் வேட்பாளர் அவரின் இரண்டாவது தெரிவாகவும், ‘3’ என்ற இலக்கத்தைக் குறிப்பிடும் வாக்காளர் மூன்றாவது தெரிவாகவும் கருதப்படுவர்.

இதைவிட, முதலாவது தெரிவை ‘1’ எனக் குறிப்பிடாது விட்டுவிட்டு, ‘2’ மற்றும் ‘3’ தெரிவுகளை மட்டும் வாக்குச் சீட்டில் குறிப்பிட்டால் அந்த வாக்கு செல்லுபடியற்றதாகிவிடும் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

அதேசமயம், ஒரு வாக்காளர் தமது முதலாவது மற்றும் இரண்டாவது தெரிவைக் குறிப்பிட்டுவிட்டு, மூன்றாவது தெரிவைக் குறிப்பிடாமல் விட முடியும். அத்தகைய சந்தர்ப்பத்தில் வாக்கு எண்ணிக்கையில் அந்த வாக்கு சேர்த்துக்கொள்ளப்படும்.

பின்வரும் சந்தர்ப்பங்களில் வாக்கு செல்லுபடியற்றதாகும் எனச் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றது.

* வாக்குச் சீட்டில் வேட்பாளர் எவருக்கும் வாக்களியாது விட்டால்.

* முதலாம் தெரிவைக் குறிப்பிடாது இரண்டாம், மூன்றாம் தெரிவைக் குறிப்பிட்டிருந்தால், இவ்வாறு தேர்தல் திணைக்களம் விளக்கமளித்துள்ளது.

விடுதலைப் புலிகளுக்காக விமான எதிர்ப்பு ஏவுகணைகள் மற்றும் இதர இராணுவ உபகரணங்களை வாங்க முயற்சித்தமைக்காக இருவருக்கு அமெரிக்க நீதிமன்றம் மிக நீண்டகால சிறைத்தண்டனைகளை விதித்துள்ளது. சதாஜன் சரசந்திரன் மற்றும் யோகராசா நடராசா ஆகிய இருவருக்கும் முறையே 26 மற்றும் 14 ஆண்டுகால சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.  2006 ஆம் ஆண்டு ஆயுதங்கள் வாங்க முயற்சித்த போது அமெரிக்காவின் எஃப் பி ஐ புலனாய்வு அமைப்பு வைத்த பொறியில் நான்கு பேர் சிக்கி கைதானார்கள்.

பாடல் பெற்ற திருத்தலங்களில் ஒன்றான திருக்கேதீஸ்வரம் ஆலயப் பகுதி புனித பிரதேசமாக 270 மில்லியன் ரூபா செலவில் புனரமைக்கப்பட்டு வருகிறது.

மாசி மாதம் நடைபெறவுள்ள சிவராத்திரி தினத்துக்கு முன்னதாக ஆலயம் மற்றும் உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் மேம்படுத்தும் முதற்கட்ட வேலைகள் யாவற்றையும் பூர்த்தி செய்யுமாறு வடமாகாண ஆளுநர் மேஜர் ஜெனரல் ஜீ. ஏ. சந்திரசிறி பணிப்புரை வழங்கியுள்ளார்.

ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் பணிப்பிற்கமைய ஜனாதிபதியின் ஆலோசகர் பசில் ராஜபக்ஷ இப்பகுதிக்கு

விஜயம் செய்து மக்கள் சுதந்திரமாக ஆல யத்திற்குச் சென்று வழிபாடு செய்வதற்கான வசதிகளை செய்துகொடுக்குமாறும் கேட்டுக்கொண்டார். 1990ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் ஆலயப்பகுதிக்கு மக்கள் சென்று வரமுடியாத நிலை ஏற்பட்டது. சிவராத்திரி விரதம் அனுஷ்டித்து மறுநாள் காலை பாலாவி கடல் நீரேரியில் தீர்த்த மாடுவதற்கு ஏதுவாக புனரமைப்பும் செய்யப்படுகிறது.

தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் ஊடகத்துறை வெளியிட்டுள்ள அறிக்கை வருமாறு:-

23.01.2010

இலங்கைத் தேர்தலும் தமிழரின் துக்கதினமும்.

பாசமிகு தமிழீழ மக்களே இலங்கையின் தேசிய இனங்களுக்கு உண்டான ஜனாதிபதி தேர்தல் என இலங்கை தேர்தல் திணைக்களத்தால் அறிவிக்கப்பட்டு இருக்கும் இந்த தேர்தல்.

தேசிய இனங்களில் ஒன்று என குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் தமிழ் இனத்தை அடக்கி ஒடுக்கி இடுக்கத்தின் உச்சியில் வைத்து நடாத்தப்படுகின்றது. சொந்த மண்ணிலேயே அகதிகளாக்கி வாழ்வாதாரங்களை அழித்து தமிழர் பிரதேசங்களை ஆக்கிரமித்து அவர்கள் இரத்தத்தில் சிங்கக் கொடி ஏற்றி விட்டு நடாத்தப்படுகிறது.

இதற்குத்தான் ஜனநாயகம் என சிங்கள பேரினவாதம் பெயர் வைத்துள்ளது.

ஒடுக்குமுறைக்கும் இடம் பெயர்தலுக்கும் இரத்தக்களறிக்கும் சிங்கள பேரினவாதம் வைத்தருக்கும் பெயர்தான் ஜனநாயகம். இன உரிமைக்காய் போராடியவர்களை கொடும் சிறைக்குள் அடைத்துவைத்தும் சமாதானம் பேசியவர்களை கொன்று ஒழித்தும் ஈவிரக்கமற்ற அநீதிகள் புரிந்த பதவியின் பெயர்தான் இலங்கையின் ஜனாதிபதி.

இதற்குத்தான் இப்போது தேர்தல்.

தேர்தல் சமயங்களில் தம்மை நல்லவர் போல் காட்டி சமாதானம் பேசி அப்பாவிகளான தமிழ்மக்களை நம்பவைத்து மீண்டும் ஏமாற்றி அவர்களை ஒடுக்குவதுதான் இலங்கை ஜனாதிபதி தேர்தல். சிங்கள பேரினவாதம் தன்னை வளர்த்துக்கொள்ளுவதற்காகாவும் தமிழர் ஒடுக்குமுறைக்காக சில மாற்றங்களைச் செய்துகொள்ளுவதும்தான் இந்த தேர்தல்களின் வெளிப்பாடுகளும் முடிவுகளுமாக இருக்கும்.

ஆனால் இதில் போட்டியிடும் பேரினவாதிகளுக்குள் தமிழ் இன ஒடுக்குமுறைக்கொள்கையில் எந்தக் கருத்துவேறுபாடும் இருக்காது.  இதுவரை காலமும் ஏற்படாத மனித பேரவலத்தை ஏற்படுத்தி தமிழர் இரத்தத்தில் கொடியேற்றிய இந்த ஜனாதிபதி தேர்தல் ஈழத் தமிழர்களின் துக்க தினமாகும்.

தமிழீழத்தில் மற்றும் புலம்பெயர் நாடுகளில் வாழும் எமது மக்கள் இந்த தேர்தல் நாளை இனப்படுகொலையின் துக்க தினமாக அனுஷ்டிக்கும்படி வேண்டுகிறோம். புலம் பெயர் நாடுகளில் வாழும் எமது மக்கள் சர்வதேச நாடுகளுக்கு எமது அவலம் தெரியும்படி கறுப்புக்கொடிகள் ஏற்றி துக்கத்தை வெளிப்படுத்துமாறு வேண்டப்படுகின்றனர்.

நன்றி

புலிகளின் தாகம் தமிழீழ தாயகம்

தலைமைச் செயலகம்
தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள்
தமிழீழம் .

ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கான பிரசார நடவடிக்கைகள் நேற்று நள்ளிரவுடன் முடிவுற்ற நிலையில் நாடுமுழுவதிலும் பாதுகாப்புப் பலப்படுத்தப்பட்டுள்ளதாக பொலிஸ் மா அதிபர் மஹிந்த பாலசூரிய தெரிவித்தார்.

இதற்கமைய இம்முறை தேர்தல் பாதுகாப்பு கடமையில் 68,800 பொலிஸாரும், பொலிஸாருக்கு உதவியாக முப்படையின ரும் கடமையில் ஈடுபடுத்தப்படவுள்ளதாக அவர் மேலும் தெரிவித்தார்.

ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் மற்றும் பொலிஸாரின் நடவடிக்கைகள் தொடர்பாக ஊடகங்களுக்கு விளக்கமளிக்கும் விசேட செய்தியாளர் மாநாடு நேற்று மாலை பொலிஸ் தலைமையகத்தில் நடைபெற்றது.

தேர்தல் நடவடிக்கைகளுக்கு பொறுப்பான சிரேஷ்ட பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் காமினி நவரட்ன, குற்றப் புலனாய்வு பிரிவுக்குப் பொறுப்பான பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் சிசிர மென்டிஸ், பொலிஸ் ஊடகப் பேச்சாளர் சிரேஷ்ட பொலிஸ் அத்தியட்சகர் ஐ.எம். கருணாரட்ன கலந்து கொண்ட இந்த செய்தியாளர் மாநாட்டில் பொலிஸ் மா அதிபர் மேலும் குறிப்பிடுகை யில்:-

அமைதியானதும் சுதந்திரமானதுமான தேர்தல் ஒன்றை நடத்துவதற்குத் தேவையான சகல பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளையும் பொலிஸ் திணைக்களம் திட்டமிட்ட அடிப்படையில் முன்னெடுத்துள்ளது.

27 வருடங்களுக்கு பின்னர் நாடு முழு வதிலும் ஒரே நாளில் தேர்தல் இடம்பெறு வது இதுவே முதற்தடவையாகும். இம்முறை நாடு முழுவதிலும் 11 ஆயிரத்து 155 வாக்களிப்பு நிலையங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. தேர்தல் பாதுகாப்பு கடமையில் 68,800 பொலிஸாரும், முப்படையினரும் ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளதுடன் 413 பொலிஸ் நிலையங்களும், 40 பொலிஸ் பிரிவுகளும் தயார் நிலையில் வைக்கப்ப ட்டுள்ளன.

வடக்கு, கிழக்கு உட்பட நாடுமுழு வதிலும் 2,523 நடமாடும் பொலிஸ் குழுக்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளதாகவும் அவர் தெரிவித்தார். இந்த ஒவ்வொரு பொலிஸ் குழுவிலும் பொலிஸ் அதிகாரி ஒருவர், இரண்டு பொலிஸார், முப்படை வீரர்கள் இருவர் என்ற அடிப்படையில் ஐவர் இருப்பர்.

ஒவ்வொரு வாக்களிப்பு நிலையத்திற்கும் இரண்டு அல்லது மூன்று பொலிஸார் ஆயுதங்களுடன் கடமையில் ஈடுபடுவார்கள்.

வடக்கு, கிழக்கு பிரதேசங்களிலும் தெற்கின் சில பிரதேசங்களிலும் தேவைப் படும் சில வாக்களிப்பு நிலையங்களிலும் பொலிஸாருடன், முப்படையினருடனான பாதுகாப்பு அதிகரிக்கப்படும்.

கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு, பூநகரி ஆகிய பிரதேசங்களிலேயே இம்முறை முதற் தடவையாக தேர்தல் நடத்தப்படுகின்றது. வாக்குச் சாவடிகள் அமைக்கப்பட்டுள்ள வீதிகளின் வீதிச் சோதனைச் சாவடிகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்றார்.

இதேவேளை இம்முறை தேர்தல் முடிவுற்ற பிறகும் விசேட பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படவுள்ளதா கவும் பொலிஸ் மா அதிபர் மேலும் தெரிவித்தார்.

ஏதாவது வன்முறைச் சம்பவங்கள் ஒரு பிரதேசத்தில் இடம்பெறும் பட்சத்தில் 119 என்ற அவசர இலக்கத்திற்கு பொது மக்கள் உடனடியாகத் தெரியப்படுத்துமாறு கேட்டுக்கொண்ட பொலிஸ் மா அதிபர், அவ்வாறு அறிவிக்கும் பட்சத்தில் அந்தப் பிராந்தியத்திற்குப் பொறுப்பான பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபரினதும் சிரேஷ்ட பொலிஸ் அத்தியட்சகரினதும் வழிகாட்டலில் உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்.

இதேவேளை சில பிரதேசங்களில் அடையாள அட்டைகள் பலாத்காரமாக கொள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ளது என்று உறுதியான தகவல் கிடைத்துள்ளதாக தெரிவித்த பொலிஸ் மா அதிபர், இந்தக் காலகட்டத்தில் பொது மக்கள் எக்காரணத் தைக் கொண்டும் அடையாள அட்டைகளை எவருக்கும் கொடுக்க வேண்டாம் என்றும் தங்களது அடையாள அட்டைகளை தாங்கள் பாதுகாத்து தங்களது வாக்குரி மைகளை பாதுகாத்துக் கொள்ளுமாறும் கேட்டுக் கொள்வதாகவும் தெரிவித்தார்.

மக்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் வகையில் எவர் செயற்பட்டாலும் கட்சி பேதமின்றி உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படும் என்றும் பொலிஸ் மா அதிபர் மேலும் தெரிவித்தார்.

2010 ஜனவரி 26 ஆம் திகதி நடைபெறவு ள்ள ஜனாதிபதித் தேர்தலை முன்னிட்டு நடைபெற்று வந்த அனைத்து தேர்தல் பிரசார நடவடிக்கைகளும் நேற்று நள்ளிரவுடன் முடிவடைந்தன.

ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிடும் 22 வேட்பாளர்களும் தமது பிரதான கட்சி அலுவலகத்தைத் தவிர ஏனைய பிரசார அலுவலகங்கள் அனைத்தையும் மூடிவிட வேண்டும் என்பதுடன் பிரசார கூட்டங்கள் நடத்துவதோ, சுவரொட்டிகள் ஒட்டுவதோ கட்டவுட்டுகள், பெனர்கள் போன்றவற்றை காட்சிக்கு வைப்பதோ தடை செய்யப்படுகிறது என தேர்தல் ஆணையாளர் தெரிவித்துள்ளார். 26ஆம் திகதி தேர்தல் நடைபெறும் வரை வீடு, வீடாகச் சென்று பிரசாரங்களை செய்வதும் அச்சுறுத்தல் விடுப்பதும் சட்டவிரோதமானது என்றும் ஆணையாளர் தெரிவித்துள்ளார்.

வாக்களிப்பு நிலையத்திலிருந்து 500 மீட்டர் தூரம் பாதுகாப்பு வலயமாக கருதப்படுகிறது. இப்பாதுகாப்பு வலயத்தினுள் எந்தக் கட்சி நடவடிக்கைகளுக்கும் இடமளிக்கப்பட மாட்டாது.

குழப்பம் விளைவிக்க முற்படுவோர் கைது செய்யப்படுவார்கள்.

குழப்பம் விளைவிக்கும் வாக்குச் சாவடிகளின் வாக்களிப்புகள் ரத்துச் செய்யப்படுவதுடன் முடிவுகள் வெளியிடப்படும் பணி ஒருவார காலத்துக்கு பின் போடப்படும் என்றும் தேர்தல் ஆணையாளர் அறிவித்துள்ளார்.

நீதியானதும் நேர்மையானதுமான தேர்தலை நடத்த சகலரும் ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்றும் தேர்தல் ஆணையாளர் வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார்.

தேர்தல் முறைகேடுகள் நடப்பின் 011-2877629, 011-2877630, 011-2877631 என்ற தொலைபேசி இலக்கங்களுக்கு அறியத்தருமாறும் தேர்தல் திணைக்களம் கேட்டுக் கொண்டுள்ளது. இதேவேளை தமது அனைத்து கட்சி அலுவலகங்களையும் சமாதான அலுவலகமாக செயற்படுத்துமாறு ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்பு கேட்டுக்கொண்டுள்ளது.

பேரினவாத அரசாங்கம் சுதந்திர இலங்கையின் சிங்களவர்களுக்கு அடுத்த பெரும்பான்மை இனமான தமிழர்களது நியாயபூர்வமான உரிமைகளை காலம்காலமாக மறுத்தே வந்துள்ளது. இது இன்று உலகம் அறிந்த உண்மையே ஆயினும் இன்றைய ஜனாதிபதித் தேர்தலில் நிற்பவர்கள் ஆரியச் சிங்கள பௌத்தர்களாக இருக்கின்றபோதும் இவர்களும் கடந்தகால ஜனாதிபதிகள்போல் இருவருமே காலத்தைக் கடத்தி தமிழர்களின் சமஅந்தஸ்தை நிராகரித்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி ஆட்சி நடத்த முற்படுவதையே இந்தத் தேர்தல்மூலம் தமிழ் மக்கள் அறிந்துள்ளார்கள்.

ஆனால் இந்தத் தேர்தலானது துட்டகெமுனு- எல்லாளன் சண்டை முடிந்து மிகநீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் பிரபாகரன்-ஜெயவர்த்தனாவினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட சண்டை முடிவுக்கு வந்து நடக்கும் முதலாவது வரலாற்றுத் தேர்தலாகும். தோல்வியடைந்த தமிழர்களின் வாக்குகள் இன்றைய காலகட்டத்தில் மிகவும் முக்கியமானதாகும். ஏனெனில் களத்தில் நிற்கும் இருவருமே சிங்களவர்களாக இருப்பதால் சிங்கள மக்களின் வாக்குகள் இரண்டாகப் பிளவுபட்டுப் போகும் நிலையில் நடைபெறவுள்ளது.

இலங்கையில் எப்பொழுதும் ஒரு ஜனாதிபதியைத் தெரிவுசெய்யும் ஒரு அரிய சந்தர்ப்பம் தமிழர்களையே சாரும் என்பதில் ஜயமில்லை. அதாவது சிங்களவர்களைப்போல் இந்த இரு பிரதான சிங்களக் கட்சிகளிலும் நிரந்தர தமிழ் அங்கத்தவர்களைக் கொண்ட தமிழ் வாக்குவங்கி இல்லாதிருப்பதே காரணமாகும். இதன் விளைவுதான் இன்று தமிழர்களின் அரசியல் மிகவும் பலவீனமாக இருக்கின்ற பொழுதும் ஜனாதிபதித் தேர்தல் மட்டும் ஓரளவுக்கேனும் பேரம்பேசும் நிலையில் இருக்கிறது. ஆகவே தமிழர்களின் அபிலாசைகளை நிலைநாட்டக்கூடிய ஒருவரை இனம்கண்டு அவருக்கு வாக்களிப்பதுதான் சரியான முடிவாக இருக்கமுடியும். இதை இன்றைய புலிகள் இல்லாத தமிழ் தலைமைகள் உணரவேண்டும்.

இந்தத் தருணத்தில் தமிழர்கள் தனிநாடு கோரவில்லை. இந்திய இலங்கை உடன்படிக்கையின்படி மற்ற இனங்களுக்குக் கொடுக்கின்ற உரிமையையேனும் தமிழர்களுக்கு வழங்கும்படியே அவர்கள் கோரி வருகிறார்கள். சிங்கள இனவாதத்தின் கடுமையான தாக்குதல்களுக்கு முகம் கொடுக்க முடியாமல்தான் ஆயுதம் ஏந்திப் போராட அனைத்து தமிழர் தரப்பும் களத்தில் குதித்தது. தனிநாடு தேவையில்லை தனி ஈழம் தேவையில்லை என்றநிலை பெரும்பாலும் தமிழர்கள் இன்று கூறிவரும் நிலையிலும் சுதந்திர இலங்கையின் சுதந்திர புருஷர்களாகவேனும் வாழ்வதையே அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். அந்தவகையில் மகிந்த ராஜபக்சவிற்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருந்தும் அவரும் ஒரு தீர்வை முன்வைக்க முடியாத அளவுக்கு அவரது கரங்களும் பேரினவாதிகளால் கட்டப்பட்டு வந்தது உண்மையே.

விரும்பியோ விரும்பாமலோ தமிழ்த் தலைமைகள் நேரடியாக பல குழுக்களாக பல இயக்கங்களாக தமிழர்களின் சுதந்திரத்திற்காகக் குரல் கொடுத்து வந்திருப்பதை மறைப்பதற்கில்லை. அதன்விளைவு அண்ணளவாக 39 000 புலித் தமிழ் இளைஞர்களும் மற்றைய இயக்கங்களில் அண்ணளவாக 10 000 பேரும் ஒரு லட்சம் தமிழ் பொது மக்களும் விலைமதிப்பற்ற உயிர்களையும் உடமைகளையும் இழந்தார்கள். இதற்குக் காரணமாக இருந்தவர்கள் புலிகள் உட்பட அனைத்துத் தமிழ்த் தலைமைகளும்தான் என்பதை தமிழர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் அதேவேளை அதில் பெரும்பங்குக்குச் சொந்தக்காரர்கள் புலிப்பாசிசம்தான் என்பது உண்மை.

புலிகள் வேறு தமிழர்கள் வேறு என்பதை அரசாங்கம் தெரிந்திரிந்தும் தமிழர்கள்மீது கடுமையான தாக்குதல்களை தொடுத்தே வந்திருக்கிறது. இந்தத் தருணத்திலேனும் அதை மறந்துவிட்டு ‘நாம் இலங்கையர்கள்’ என்ற அடைமொழிக்குள் உட்பட்டு செயல்பட சிங்களவர்களும் தமிழர்களும் முன்வர வேண்டும். சிங்களவர்களும் தமிழர்களும் மொழியால் மட்டுமே பெரும்பாலும் வேறுபட்டவர்களாகக் காணமுடிகிறது. ஆரியச் சிங்கள பௌத்தர்களும் திராவிடச் சைவர்களும் ஒரே தத்துவத்தின் இரு பிரிவுகளாக செயற்பட்டு வருகிறார்கள். உதாரணமாக கிறிஸ்தவத்தின் மாட்டின் லூதர்சிங்கின் வருகைக்குப்பின் கத்தோலிக்கர்கள் புரட்டஸ்தான் இருப்பதைப்போல் இன்னும் விரிவாகச் சொன்னால் சைவர்கள் காளி என்கிறார்கள் அதையே சிங்களவர்கள் பத்தினித்தெய்யோ- கற்புக்கடவுள் என்கிறார்கள். முருகன்- கந்தக்குமாரய்யா பிள்ளையார்- கணதெய்யோ. இப்படித் திராவிடத் தெய்வங்களை திராவிடச் சைவர்கள் வணங்குவதையும்விட கோயில்களில் பெரும்பான்மையான சிங்களவர்கள் வழிபட்டு வருவதைக் கூற முடியும். அப்படி வேறு எந்த மத வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கும் இந்த இரு இனங்களும் செல்வதில்லை. தமிழர்களின் ஒரு பகுதியினர் கிறிஸ்தவ சமயத்தைப் பின்பற்றிக் கொண்டவர்கள். திராவிடர் என்ற பதத்தில் அடங்கினாலும் அவர்கள் சைவக் கோயில்களுக்குச் செல்வதில்லை, சேர்ச்சுக்கு மட்டுமே சென்று வருகிறார்கள். ஆனால் கிறிஸ்தவ சமயத்தைப் பின்பற்றுகிற சிங்களவர்கள் விகாரைகளுக்குச் செல்வதில்லை. சேர்ச்சுக்கு மட்டுமே சென்று வருகிறார்கள். ஆனால் எந்தவொரு திராவிடச் சைவனும் சேர்ச்சுகளுக்கோ அல்லது விகாரைகளுக்கோ சென்று வருவதில்லை. சிங்கள பௌத்தர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் தமிழ் கோவில்களுக்குச் சென்று வழிபடுகிறார்கள்.

தமிழர்களும் சிங்களவர்களும் ஒற்றுமையாகச் சென்று வழிபட முடியுமானால் ஏன் நமக்குள் சண்டை பகைமை தாழ்வு மனப்பான்மை சந்தேகம் கோபம். இரண்டு இனங்களும் ஒன்றுபட்டால் சுதந்திர இலங்கையின் ஆளும் வர்க்கமாக நாம் இருப்பதை யாரும் மறுக்க முடியாத உண்மையாகும். ஆகவே மொழி ரீதியாகவே மட்டும் பிரிந்த நாம் இருவரும் எல்லாளன் -துட்டகெமுனு சண்டை முடிந்து பிரபாகரன்- ராஜபக்ச சண்டை முடிவுக்கு வந்தபின்பும் நாம் இருவரும் இனிமேலும் பிளவுபடக்கூடாது இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை நன்கு பயன்படுத்த வேண்டும்.

தமிழர்கள் இனிமேலும் இலங்கையில் சிறுபான்மையினர் என்ற நிலை எடுக்கக் கூடாது. சிங்கள மக்களுடனும் ஆட்சிக்கு வரும் அவர்களது தலைமைகளுடனும் இணைந்துதான் நிலை எடுக்க வேண்டும். டக்ளஸ் தேவானந்தா சிறீதரன் சுகுமார் முரளீதரன் கருணா அம்மான் சிவநேசதுரை சந்திரகாசன் ஆறுமுகம் தொண்டமான் போன்ற தலைவர்களைப்போல தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு அன்று முடிவெடுத்திருந்தால் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை உயர்த்தியிருக்க முடியும். ஆனால் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு புலிகளின் பிரச்சாரப் பீரங்கிகளாக இருந்தார்களே தவிர தமிழ் மக்களின் பிரச்சாரப் பீரங்கியாக இருக்கவில்லை. அவர்களும் புலிகளின் துப்பாக்கிக்குப் பயந்துதான் இந்த நிலை எடுத்ததாக பின்னாளில் அறியமுடிந்தது.

தமிழ் அரசியலில் புலிகள் இல்லாதது பெரும் இடைவெளியாக தமிழ்மக்கள் மத்தியில் தெரிகின்ற போதிலும் தமிழர்களைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு இன்றும் புலிசார்பு நிலையையே எடுத்து சரத் பொன்சேகாவுக்கு ஆதரவு கொடுக்க தமிழ் மக்களை நிர்ப்பந்தித்து வருகிறார்கள்.

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை வழிநடத்தும் மதிப்புக்குரிய சட்டமேதை சம்பந்தருக்குச் சொந்தமான காணிகளை (திருகோணமலை லிங்கநகர் காணிகளை) 1983ம் ஆண்டுகளில் தமிழர்கள் பிடித்துக் குடியேறிய நேரம் அவர் இராணுவ பொலிஸ் மூலம் தனது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி தடுத்து நிறுத்தினார். இன்று பெரும்பான்மை இனத்தவர்கள் பிடித்து அனுபவித்து வருகிறார்கள். அவர்களை சம்பந்தரால் எழுப்ப முடியுமா. அவர்களை எந்த இராணுவத்தைக் கொண்டு எழுப்பப் போகிறீர்கள் என்பது புரியாத புதிர்.

இறுதியாக வன்னிமண்ணில் தமிழ்மக்கள் சுற்றி வளைக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நேரம் -அதாவது சர்வாதிகாரி கிட்லரின் அரண்மனை சுற்றிவளைக்கப் பட்டிருந்ததுபோல- மூன்று லட்சம் உயிர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாத தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு புலிகளைப் பாதுகாக்க யுத்த நிறுத்தம் கோரியது. இறுதி நேரம் புலிகள் மக்களை வெளியேறவிடாது தடுப்பதற்காக அவர்கள்மீது குண்டுகளைப் பொழிந்தனர். 1997ல் ஜேவிபி கலவரத்தினை நிறுத்த முயற்சி செய்தபோது தனது சொந்த இனத்தையே கொத்துக் கொத்தாக இந்திய அரசின் உதவியுடன் சுட்டுக்கொன்ற சிங்கள அரசாங்கம் நாம் மாற்று இனமாக இருந்தாலும் அந்த மூன்றுலட்சம் மக்களையும் பாதுகாப்பாக ராஜபக்ச அரசாங்கம் மீட்டது அந்த உயிர்கள் செய்த புண்ணியம் அல்லவா.

தமிழர்களே அன்று புலிகளால் கொல்லப்பட்ட மாற்று இயக்க உறுப்பினர்கள் ரெலோ புளொட் ஈபிஆர்எல்எவ் ஈபிடிபி போன்றோர்களை ராஜபக்ச செய்ததுபோல் புலிகள் அடைத்து வைத்திருந்தால் இன்று உயிருடன் இருந்திருப்பார்கள் அல்லவா. ஆனால் ராஜபக்சவோ அவர்களை திறந்தவெளிச் சிறைச்சாலையில் அடைத்தாலும் அவர்கள் உயிருடன் இருக்கிறார்கள் அல்லவா. அதைப் பாராட்ட வேண்டாமா.

வட கிழக்கில் பெருக்கெடுத்த குருதிநதியை அடக்கிய முதல் சிங்களத் தலைவர் என்ற அடிப்படையில் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கு அவருக்கு இன்னுமொரு சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுக்க தமிழர்கள் முன்வர வேண்டும். அதுவே நீங்கள் உயிர்வாழ செய்த கொடையாகும்.

When the Sri Lankan government representative spoke during the European Parliament commission hearing on the GSP+ he accused Tamil Solidarity (TS) of calling for a boycott of the presidential elections.

The Sri Lankan government is aiming to dismiss TS’s work as counterproductive and merely as a ‘Diaspora view’ with nothing to do with the ‘reality on the ground’. To hint that Tamil Solidarity opposes democratic measures, the government representative threw in another lie, accusing TS of calling for a boycott in the presidential election.

But TS countered the Sri Lankan government representative’s argument and explained that the ordinary working masses in Sri Lanka will gain nothing from voting for either Fonseka or Rajapakse. However, TS is not against people voting for a sane voice like that of Siritunga Jayasuriya, the candidate of the United Socialist Party (USP).

The TS campaign takes the question of the election seriously. Its steering committee met on Friday 18 December 2009 particularly to discuss our position in the election. We then consulted active members and published the following report on 7 January 2010. Please see the statement->What does the election in Sri Lanka mean for the Tamil-speaking masses?

Siritunga Jayasuriya’s record of defending the rights of the oppressed masses and the USP’s long-standing and principled position of standing for the right to self determination of the Tamil-speaking minority is very well known. However, to give a taste of what he stands for we republish here an interview conducted by Meena Kandasamy with her permission. Meena is a well-known Indian-born poet, fiction writer and translator and a supporter of TS.

An Interview With Siritunga Jayasuriya
By Meena Kandasamy 04 March, 2009- Countercurrents.org

Siritunga Jayasuriya, a trade unionist and leader of the United Socialist Party is best-known for being a high-profile Sinhala dissenter against the war on the Tamils in Sri Lanka. A fierce critic of the current regime and an ex-Presidential candidate, Jayasuriya has survived several attempts on his life. His unwavering voice of dissent cannot be silenced wherever he is. During a recent visit to India, he spoke to Meena Kandasamy about the situation in the war-torn island and bravely answered questions on India’s role in the war.

Meena Kandasamy : You were telling me about your friend Deshapriya who had to flee Sri Lanka because he happens to be a mediaperson with his own individual and independent opinion. Right now, a lot of coverage especially in the Tamil Nadu press is about how Sinhalese journalists have been forced to flee their country just because they are dissenters. What is your take on that?

Siritunga Jayasuriya : You see that is a very good point to start, because not many journalists started their discussion in that angle. Now, many people think Sinhala people live okay, and that the problems lie with the Tamils. I think that is not the correct picture. Of course, Tamils are the worst-hit victims, but at the same time, the Sinhala people are also victimized. The first victim of war is democracy, followed by rights of all the people. For example in the last few years, particularly in the last few months many independent trade union sections like health, the railways, the teachers, came out with their own demands. The government immediately started a vicious campaign through the media and accused union leaders of being supporters of the LTTE. Then the members of the unions, their families asked, “Your leaders are supporters of the LTTE, is that so?” So they had to resign from their unions.

Journalists, who come out with their own opinion, who bring out the inside stories of the battlefields, what is happening within the army, what are the grievances of the army, how many soldiers are being killed and what is their problem—when journalists comes out with such things, the threats come to them. Within the last two years, excluding Taraki Sivaram (who was killed three years ago), nine journalists have been killed, 29 key journalists have been beaten up, more than 20 journalists are behind bars without proper charges, and three main media institutions, printing presses and TV stations like MTV, Sirasa TV have been banned. So now, there is no room for people to say what they believe or see in Sri Lanka. There is no room for the people to come out with their struggles, everything has been suppressed showing the war’s victory. After the killing of Lasantha Wickramatunga on 8 January 2009—I was one of the main organizers of his funeral and I played a key role—we have come together because we know that this war is not going to end after defeating the LTTE, but instead the guns are going to turn against the Sinhala people as well. The people who are going to criticize the government, those who are going to put forth different viewpoints are going to be suppressed. This is the situation there. That is why, now, in spite of all the political differences all the major political parties in Sri Lanka, together with social, civil and human rights organizations, including intellectuals and lawyers have come together to form a platform which we call the Platform for Freedom . This aims at freedom for whole Sri Lanka, including the South where we live. We seek the right to live, the right to freedom of expression and an end to war.

Meena Kandasamy : I read that you were beaten up by a 300-strong crowd of thugs when you contested the Presidential elections. . .

Siritunga Jayasuriya : Yes, that happened towards the beginning of this Government. I contested the last presidential election and I came third. We are a very small party, please don’t think that we are a very big force. I don’t want to create any wrong picture. Many people demanded me to come, to take up the leadership. So we entered the fray. We knew this war was going to take place, so we thought it was better to come forward than to simply agitate against the war. So we held a big meeting in Colombo and I was supposed to chair that meeting. A hour before the meeting was scheduled to start, a group of thugs in vehicles openly invaded the stage and smashed everything. The Labour Minister in the Sri Lankan Government Mervin Silva led the group openly. The meeting was about to begin when I saw a group of people coming. So, I started running and I narrowly escaped. Some people were coming behind me to almost catch me by the collar. I managed to board some vehicle and get out to some other place. This is only one incident.

Meena Kandasamy : Mervin Silva was also responsible for beating up other journalists.

Siritunga Jayasuriya : Mervin Selva is a well-known person for assaulting journalists. He led the attack on the government owned Roopavahini radio station and beat some of the senior journalists. He assaulted them inside their government office. But, the workers gave him a good treatment after that. In a live programme that lasted four hours they kept him hostage. Even the police couldn’t take him back. Even very recently, he has assaulted many TV journalists. He was dragged to court, where he finally apologized and even paid the fine for damaging somebody’s camera.

Meena Kandasamy : I heard that only those media persons who are within Sri Lanka, but even those who have left the country are afraid to comment about what is going on there. They are afraid that their families, their relatives and their close friends will be threatened and put to hardship. Why do you think the freedom of the Press is being curtailed in such a big manner?

Siritunga Jayasuriya : I would like to explain a little bit of the background for the present situation. In Sri Lanka, as in India and other countries, extreme nationalist forces were there. There was a lot of it going on: campaigning, this and that. It was not a major matter. Because of the capitalist power politics, Chandrika Bandaranaika (who came to power in 1994 with a programme to find a solution and a political answer to the problem) lost strength in the Parliament and she dissolved it prematurely. The Government headed by Ranil Wickremesinghe’s United National Party was the counter-capitalist party in Sri Lanka. I have nothing to do with that party, but I have to say the truth. They won is 2002 and they went ahead with the Ceasefire Agreement (CFA). A lot of people felt that the CFA was okay, that the country was going on the path of peace. Everyone agreed that there was a lot of mutual understanding between the North and the South, our people who were living in other countries decided to come back. Many politicians believed that if this peace process was going to achieve its end, then it would be the end of existence for their political parties. That might be the reason why in 2004, Chandrika prematurely dissolved the Parliament. Not only that, she invited extreme Sinhala nationalist communal elements like the JVP (Janata Vimukti Perana) in order to capture power. These extreme Sinhala nationalist parties also shared power. In 2005, when the Presidential elections came as Chandrika’s period was over, Chandrika selected Mahinda Rajapakse as the Presidential candidate. We understood fully well that Mahinda Rajapakse’s programme was purely based on Sinhala nationalism. Ranil was coming out with a more neo-liberal programme which was pro-Western. So, we had no other choice except to contest the election even though we are a very small party. We didn’t have any money, we didn’t have any strength, we didn’t have any forces behind us. And I would like to mention here that when the official election result was declared, in front of the diplomatic community and the international media like the BBC and CNN, I expressed my views about Mahinda Rajapaksa. I said, “Well, the election is over, Mr.Mahinda Rajapaksa has won. But, I will have to say something more. For the first time in Sri Lankan history, the President has been elected only from the Sinhala voters. So we have a President now who is the Sinhala president. Earlier, even though we have had only Sinhala Presidents they have got some votes from the Tamil people as well. I told him to his face, “I think your election campaign has been conducted undermining the aspirations of the Tamil-speaking people. But as President you have to look at everyone’s problems. If you are going to conduct the war, then all the citizens (and not only the Tamils) will have to pay the price.”

Meena Kandasamy : Only within Sri Lanka we observe that some of the radical left parties have taken on a major chauvinistic and extreme nationalist position. How do you reconcile to this, being a leftist party?

Siritunga Jayasuriya : The original base of the JVP was Communism. One of their main motives was to work against Indian expansionism. They said that the unemployment problem was because of the Tamil plantation workers who had come from India. They were not this bad at that moment. They had some sort of Marxism, some sort of Socialism. They had photos of Marx, Engels and Lenin behind them. They are the biggest Red, but from the beginning, they are not socialists. During an earlier period, in the 1980s, the JVP leader Rohana Vijayaweera accepted self-determination to the Tamils. It was in one of his minor publications. But the present generation leaders say that he is misrepresented totally and that their leader never said anything like that. That’s how they are. Right now they are centrists: mixed with the socialists, but also mixed with the communalists.

Meena Kandasamy: You say that the JVP at some point of time has accepted Tamil self-determination. What is your opinion of Tamil self-determination?

Siritunga Jayasuriya : Accepting Tamil self-determination is one of our key demands to meet this problem. I don’t think that accepting self-determination itself is the answer, but it is a first step, a meeting point. Even in our election campaign, even in the local area elections a few weeks back, we say (in spite of the great difficulties we face) that accepting self-determination is the first step towards solving the ethnic crisis.

Meena Kandasamy: You are a staunch opponent of Indian expansion. I have been reading reports of how Sri Lanka is being written away to foreign companies. Take Indian Oil for example. How do you react to this?

Siritunga Jayasuriya : This is another interesting question, and I will link it even further. Some people are asking why the Indian Government is supplying the arms? Why the Indian Government is sending military experts to Sri Lanka? What is the reason? In one way, I think that India is also part of this problem. Not only this government, but also all the past governments are part of this problem. The Indian capitalist class of bourgeoisies and the ruling class go together. They are more interested in the business and political life than in the welfare of the Tamils. Already, the automobile industry in Sri Lanka, is dominated by Ashok Leyland, Maruti, Bajaj who control more than 50% of the industry. Likewise, the Indian Oil Corporation carries out nearly 50% of the oil distribution in the island. Before the war, Sri Lanka was popular for its tea: the Ceylon tea. I have to say that unfortunately there is no more Ceylon tea. Tata owns most of the tea estates in Sri Lanka. So, you now drink only Indian Tata Ceylon Tea. A month ago, Airtel Mobiles has invaded Sri Lanka with an advertisement from Shah Rukh Khan. “Hello Sri Lanka! What do you want? Free SIMs for all of you!” People are queuing up to get the free SIM cards. These are just few examples, just the agendas behind them are scary. At the same time, because of the pressure from Tamil Nadu, these politicians have to put a bit of drama. Like Pranab Mukherjee going there, like Kanimozhi’s giving a resignation to her father. Forget about India. I think that even if Barack Obama is going to make a statement next week, it is not going to make a big difference.

Right now, democracy is under threat. I am not defending the LTTE, I am not defending their brutal methods. They have unnecessarily antagonized the Sinhala people and our mouths have been shut because of them. Like killing school children. I understand their tactic because the Sri Lanka army is doing the same thing.

In India, the question is who will form government in Tamil Nadu. So everybody wants to make a statement against another person’s statement and nothing happens except the Tamils finally suffering in Sri Lanka. So, we have to demand the Tamil Nadu politicians to come together on one platform. I think all the working people: autodrivers, fishermen, farmers, school children, everyone should come together. Unless we shake the system, everyone will only continue to come forth with crocodile tears. They will only come up with fresh statements, and everyone will be thinking, “Aha, that is a very good statement. Something will happen.” Everybody believed that 28 MPs would be pulled out of the Central Government and that the Central Government will collapse. That did not happen. I think it was a political drama. I am a politician, I am a political animal, but I think when we are faced with such a final situation, we should forget our political agenda. First of all we must look after the people, and we must give them the chance to live. Only then does politics come.

Meena Kandasamy: Do you think the International Community is keeping away from this problem solely because of India’s pro-war, pro-Colombo approach? Doesn’t it look as if they are backing Rajapaksa and giving him as much time as he wants?

Siritunga Jayasuriya: The Indian Government is helping Sri Lanka under the name of the “War Against Terrorism.” Even though Bush has gone out of the political scene, he has given a very good weapon to all the ruling class to go against anybody, kill him and put the label: “He’s a terrorist.” At the same time, I also feel that the LTTE over-estimated its strength. The LTTE is facing not just the Sri Lanka Army. Some of the major international powers are behind the Sri Lankan Government. China, India, Pakistan, Israel, and even America to a certain extent. All these major powers are there, and all the new weapons are being supplied to Sri Lanka. The LTTE is right now in a defensive war. They would take more time and I don’t know how long. The LTTE is also responsible for putting Rajapakse into power. They did not allow the Tamil people to go and vote. Otherwise, there is no chance for Rajapakse to come to power. I also have a feeling that the LTTE did not use the peace process to get the authority from the Tamil people as a democratic force. They should have opened dialogue with the people, even with the dissenting forces and got the people’s mandate. I strongly feel that the LTTE should have organized a referendum in that area. Then they can show that they are the representatives and have the strength to address the entire world. Similarly, they should have also entered politics in the South, even in Colombo. They could have collected the trade unions and the leftist forces and asked them how their struggle was being viewed. I think the LTTE didn’t utilize the ceasefire period and they might have been over-confident about their strength.

Meena Kandasamy : What would be your message to the politicians in Tamil Nadu?

Siritunga Jayasuriya : My first immediate demand would be: the Indian Government should first stop supplying arms. The Tamil Nadu politicians should ask the Indian Government to come clean. The Indian Government’s underhand dealings must be exposed.

The second thing is that in Sri Lanka, in every small village, there are white flags after white flags. In Sinhala-Buddhist culture, that is a symbol of a death, of mourning. People’s sons have been killed, women have lost their husbands. Everybody is crying. That is a consequence of the war. I know that there is nobody victorious in a war. War is a defeat. This is the real meaning of war and I don’t know how many years we have to spend to overcome this debacle.

We were living together for many many years. It is not a question of who came first to Sri Lanka, and to whom the land belongs. I think it is a wrong question. It is not as simple as Sri Lankan people giving something to the Tamil people and the Tamils accepting it. We should sit together; they might be small, the Sinhala people might be bigger. I would like to end my interview with what Karl Marx said: After the environment, the most important question in the world is the nation. Everybody is proud about their own nationality. Someone might be small, someone might be bigger. But the feeling of nationality can never be suppressed by any laws or any means. We only have to find a reconciliation.

Tamil Solidarity Published: January 23, 2010

Introduction

Eight months after the end of the war, and despite upcoming national elections, no meaningful action has been taken to address the political problems that have plagued Sri Lanka since independence and that are the root causes of the last twenty-five years of war. Sri Lanka Democracy Forum (SLDF) is deeply concerned that the Rajapaksa government has failed to address the humanitarian plight and political concerns of minorities. Instead, this government has attempted only to cynically consolidate its own power base by continuing the authoritarian and repressive measures that came with the war. In the months since the war ended, Tamils and other minorities have been further alienated; they remain bitter and continue to distrust the State. The polarisation and alienation of Sri Lanka’s communities caused by the physical and social devastation of war can only be addressed through a process of democratisation and a political settlement.

The Government’s victory over the LTTE came at an unacceptable and incalculable cost to civilians because the government single mindedly pursued the defeat of the LTTE. However, in spite of the terrible humanitarian tragedy that marked the final stages of the conflict, the end of the war carried with it a fragile hope for peace, justice, and democracy. At this late stage, the process of building a nation where Sri Lankans from all ethnic and religious communities can live together as equal citizens needs to become the priority. To this end, SLDF demands that this and any future Government:

•immediately address the humanitarian concerns of, and introduce a credible process of resettlement for, all the war-displaced;
•immediately address pressing human rights concerns and end the climate of impunity, which includes repealing the Prevention of Terrorism Act and lifting the state of Emergency;
•begin the process of post-war demilitarisation, including dismantling the High Security Zones, demobilisation, and drastically reducing the size of the armed forces;
•pursue reconstruction and development initiatives in an equitable fashion with local participation, which empowers the people at all levels of society and which gives all Sri Lankans a stake in peace;
•implement the Constitutional provisions in the 13th and 17th Amendments in full;
•move on a permanent political solution to the problems facing the country – and the minorities in particular – through far-reaching state reform and constitutional change. This requires substantial devolution of power to the regions and power-sharing at the centre, and ending the centralised rule embedded in the Executive Presidency and the unitary structure of the state.

Political Reconciliation and a Constitutional Solution

For decades, it has been recognised that only a permanent political solution will redress the grievances of minorities, and create the foundations for a pluralistic, multi-ethnic society. However, in the final years of the conflict, and even after the war ended, the government showed little interest in a constitutional political solution and in fact tried to bury it. The two major candidates in the upcoming presidential elections have been silent, if not regressive, on the issue of a far-reaching political settlement. Promises of ensuring freedom and equality without a credible political process are bound to be empty. Sri Lanka’s post-Independence history reveals the pitfalls of majoritarian democracy and the resulting majoritarian state. Any serious attempt at political reconciliation must focus on the grievances of minorities and the urgent need for fundamental state reform. The confidence and trust inspired by this process is required for the long path towards remedying the nationalist mobilisation, virulent war propaganda and poisonous political rhetoric that have scarred relations between different communities.

SLDF calls for significant constitutional changes. These changes should address the centralisation of power inherent to the unitary structure of the state and the Executive Presidency, both of which have authoritarian tendencies. There needs to be substantial devolution of power to the regions, the independence and non-interference of which can only be ensured under a nonunitary structure of the state. Furthermore, the concerns of the minorities should also be addressed at the centre through due representation in a bicameral legislature.

SLDF also calls for the immediate and full implementation of existing provisions in the constitution that can address the needs of devolution and governance reform. The 17th Amendment, by constituting the Constitutional Council, will help ensure the independent functioning of the National Police Commission, the Judicial Services Commission, the Public Services Commission, and the National Human Rights Commission. Second, the full implementation of the 13th Amendment will be an important first step to begin the process of devolving powers to the region.

Demilitarisation and Democratisation

The Government attributed its increasingly repressive measures to the exigencies of war and the security threat posed by the LTTE. The LTTE has decisively been eliminated, and yet these measures have not abated. The Government should signal a break from the past and immediately repeal the Prevention of Terrorism Act (PTA) and lift the state of emergency. The PTA and
Emergency rule have been in place for over thirty years, and have contributed to the steady erosion of rule of law in Sri Lanka, inhibited reform of the judiciary and police, and resulted in the abuse of state power. Such abuses have had a disproportionate impact on the North and East, and minority communities in particular.

Demilitarisation is an essential pre-requisite to democratisation. To this end, SLDF calls on the Government to dismantle the High Security Zones (HSZs), demobilise and reduce the size of the military, and cut defense spending. Expanding the military is the prerogative of a state in a time of war, and any process of post-war democratisation should prioritize demilitarisation. Political rhetoric in the country about the discipline of the military and its possible role in reconstruction come with the dangers of authoritarianism.

Humanitarian Concerns: Internment and Resettlement

The Government conducted the war without anything approaching adequate regard for civilian lives. Instead, it focused single-mindedly on defeating the LTTE and paid scant attention to the thousands of civilians trapped in the fighting, and who lost their lives, limbs, and loved ones. The LTTE showed a similar disregard for the welfare of civilians, with consistent and credible accounts that they fired at civilians fleeing the conflict. Indeed, there are serious allegations of war crimes and other serious breaches of international law committed by both sides against civilians trapped by the fighting.

The Government’s disregard for Tamil civilians continued in the aftermath of the military defeat of the LTTE. The most shameful demonstration of this was the detention of hundreds of thousands of internally displaced persons (IDPs) in internment camps. Traumatised civilians who survived the final months of fighting were deprived of any freedom of movement, and were detained in extremely poor conditions. The Government claimed – throughout the months following the war, and in assurances to the UN and in a joint statement with India – that it will resettle the bulk of the IDPs by the end of 2009. The long awaited freedom of movement only came in December 2009. But, what is now amply clear is that the Government has no considered approach to the issue of resettlement of the IDPs. Sources working with IDPs claim that only about 40,000 people have begun the difficult process of resettlement in the Vanni. An estimated 80,000 IDPs are now living in Jaffna Peninsula to avoid the trauma of remaining in the places of their previous internment. Furthermore, close to 80,000 people continue to reside in the camps that the Government claims it wants to close by the end of January 2010.

In addition, approximately 12,000 individuals are being held in separate detention facilities on the basis of alleged ties to the LTTE. These detainees are being held in unidentified and irregular facilities to which even the ICRC has been denied access, in breach of international law, and without access to the judicial process required by Sri Lankan law. Sri Lanka’s worrying history of torture, extrajudicial detention and extrajudicial killings raises serious concerns about the conditions of the detained, regardless of their past role or affiliation to the LTTE.

The decades of war have seen multiple bouts of displacement and eviction of not only the Tamil community, but also the Muslim and Sinhala communities. The process of resettlement has to be open to addressing the concerns of all communities and has to be done in the spirit of reconciliation to foster inter-ethnic relations, where access to lands, waters and resources are bound to be fraught with local grievances.

Human Rights Concerns: Impunity and Attacks on Media

The decades of war have resulted in a climate of fear and impunity. Virulent rhetoric and threats have been used to silence any serious discussion about past and ongoing human rights abuses. Indeed, the inability of domestic mechanisms and local movements to address these human rights concerns has brought international attention on Sri Lanka’s troubling record of human rights.

If there is to be reconciliation, any society devastated by war needs to go through the difficult process of addressing past violations and must provide the space for people to speak about their suffering and the abuses they faced. The Government has consistently suppressed the truth and demonstrated its unwillingness to take human rights concerns seriously. This is evident from the Government’s interference in many of the commissions it has itself appointed, and their resulting failure, including the much internationalised Commission of Inquiry on sixteen grave human rights abuses. The extrajudicial killing of five youth in Trincomalee on 2 January 2006 and the massacre of seventeen ACF aid workers in Muttur on 4 August 2006 are cases in which, despite credible evidence pointing to specific perpetrators, no progress has been made due to state interference. The lack of credibility of Government-appointed commissions has prompted calls for international commissions including war crimes investigations, setting Sri Lanka further on a confrontational path with international actors and the United Nations.

In the context of the failures of domestic human rights mechanisms over the decades and with a view towards building a human rights culture in the country with justice towards all, there is a need for credible international investigations into grave human rights abuses and war crimes committed throughout the decades of war, including to address the thousands of civilians killed during the last months of the war. International investigations under the auspices of the United Nations will be far more impartial than any domestic process in the near future. It is imperative that these investigations be credible to all communities in Sri Lanka if they are to remedy the alienation and bitterness caused by the brutalities of war. However, past experience has shown
that international investigations can crowd out domestic processes and actors, to the detriment of fostering a domestic culture of human rights. Moreover, international investigations are themselves subject to the vagaries of the changing political interests and priorities of international actors. As such, international investigations should work with a range of actors inside Sri Lanka, including the state structures, the broader public and particularly those citizens of Sri Lanka whose kith and kin bore the brunt of the decades of war.

During various cycles of the past thirty years of war, criticism and dissent have ruthlessly been silenced by the Government, the LTTE, and other armed actors. One of the first casualties of the recent military campaign was – and remains – media freedom. The Government suppressed critical and balanced coverage of its war effort, keeping Southern constituencies ignorant of the costs of its campaign and preventing them from holding it to account. An open, critical, and vigilant media is necessary for the emergence of a democratic and pluralistic Sri Lanka. To this end, the Government should prioritize independent investigations into the killings and physical assaults on journalists. The Government should also ensure that state institutions, including the police, stop abusing their powers through the intimidation and harassment of journalists and dissenting opinion makers.

Reconstruction and Development

The Government’s approach to post-war reconciliation has been to emphasise solely the reconstruction of the North and East, in a centralised process which has been driven by Colombo. Any process of reconstruction that does not address human rights and political concerns, and allow for the participation of local communities, is bound to fail.

While the Government is focused on building infrastructure in a centralised manner, it must work with the UN in a transparent process that provides greater confidence and addresses the concerns of people of the North. The livelihoods of farming and fisher communities are being undermined by their need for better access to lands and seas in the North. Also, there is a prevalent feeling in the North that it is being treated merely as a passive market for Southern goods, that investment in Northern communities is lacking, and that there is no process for their participation in the reconstruction and development initiatives. Employment creation for those who lost their livelihoods due to the war is a priority, and it should not be subject to the vagaries of state patronage. Any centralised process of reconstruction without adequate local and minority representation is likely to be detrimental to inter-ethnic relations in the future.

Conclusion

The Government’s conduct during the final months of the war, and in its aftermath, has served only to alienate minorities from the Sri Lankan state. Indeed, the promise to make serious efforts towards reconciliation and the forging of a political solution has not been kept. The Government has demonstrated a lack of vision and resolve on fostering reconciliation among the different
communities of Sri Lanka, all of which have suffered during the twenty-five years of war.

Following the upcoming elections, and regardless of who is elected, the Government should move immediately on demilitarisation, address the concerns of the displaced, and put in place the necessary mechanisms to arrest impunity and the abuse of power. And, it should address urgent reconstruction and development needs with a view towards enhancing reconciliation, which
should also motivate its efforts at redressing impunity and repealing repressive legislation. Finally, the Government should embark on an agenda of major constitutional reform that devolves power to the regions and power-sharing at the centre and guarantees that all Sri Lankans, regardless of their ethnic or religious identity, are equal and free citizens.

SLDF is concerned that neither of the major candidates has addressed the two most pressing needs facing the country in their election campaigns: demilitarisation and a political settlement. The elections have opened up space for dissent and the raising of political issues, and this space has to be expanded through a process of democratization. Moreover, issues that are not being
raised by politicians have to be raised by others in the public sphere. In that context, civil society actors comprising academics, religious clergy, journalists and activists concerned about rights, pluralism and democratisation, have to take the lead in challenging those at the helm of state power to address these important issues. The suffering that the peoples of Sri Lanka have faced throughout the decades of war calls for such a national focus to ensure a sustainable and just peace.

Sri Lanka Democracy Forum
SLDF Statements are drafted by its twenty member Steering Committee
18 January 2010
e-mail: contact@lankademocracy.org
www.srilankademocracy.org

Read as PDF