Ethnic cleansing in Sri Lanka : A Sivanandan

Sivanandan AThe Institute of Race Relations’ director explains the roots of ethnic cleansing in Sri Lanka in a speech to ‘Marxism 2009’.

‘It’s difficult to talk dispassionately about what is going on in my country, when the horror of what the government is doing to a civilian Tamil population – already shelled and burned out of their existence and now herded into concentration camps and starved of food and medicine – revisits me to the pogrom of 1958 when my parents’ house was attacked by a Sinhalese mob, my nephew had petrol thrown on him and burnt alive, and friends and relatives disappeared into refugee camps. I was a Tamil married to a Sinhalese with three children, and I could only see a future of hate stretching out before them. I left with my family, and came to England.

There is nothing, nothing, so horrendous as communal war, ethnic war. Overnight your friend becomes your enemy, every look of your neighbour is laden with threat, every passer-by is an informant. You walk the streets on tiptoe, casting nervous glances over your shoulder; you are tight, on edge, the sky lowers with menace.

Only one thing is worse – and that is when your government exploits communal differences, stokes ethnic and religious fears, all in the pursuit of power. In the process, it engenders a political culture of censorship and disinformation, assassination of journalists who speak out, extra-judicial killings by police and army, government without opposition – a culture that has to be broken if it is not to descend into dictatorship.

And it is with that in mind that I want to examine briefly the 150 years (more or less) of British rule, the sixty years of independence, the fifty years of ethnic cleansing within that and, within that, the twenty-five years of civil war that have brought Sri Lanka to this pass.

The Portuguese and the Dutch had occupied the Maritime Provinces in the 16th-18th centuries in pursuit of the spice trade and strategic sea routes. But it was the British who from 1815 came to occupy the whole of the country, turned paddy fields into tea estates, dispossessed the peasantry and brought in indentured labour from South India to work in the plantations. English was made the official language and Christianity the favoured religion and a pervasive British culture won over the subject peoples to their own subjection. Incidentally, it is important to distinguish between the Tamils who were brought to Ceylon by the British and the indigenous Tamils who have been there from time immemorial.

Ceylon got its independence in 1948 on the back of the Indian nationalist struggle. Hence it did not go through the process of nation building that a nationalist struggle involves. Instead, it was regarded as a model colony -with an English-educated elite, universal suffrage, and an elected assembly – deserving of self-government.

These however turned out to be the trappings of capitalist democracy super-imposed on a feudal infrastructure – a democratic top-dressing on a feudal base. But then, colonial capitalism is a hybrid, a mutant. It underdevelops some parts of the country while the part it develops is not consonant with the country’s needs or growth. Nor does it throw up institutions and structures that sustain democracy. Capitalism in the periphery, unlike capitalism at the centre, does not engender an organic relationship between the political, economic and cultural instances. It is a disorganic capitalism that produces disorganic development and a malformed democracy.

Power, then, was still in the hands of the feudal elite, the landed aristocracy. And almost the first thing that an independent government under D. S. Senanayake, “the father of the nation”, did was to disenfranchise the “plantation Tamils” who were now into their third and fourth generations – thereby establishing a Sinhalese electoral majority in the upcountry areas. This was followed by colonisation schemes that settled Sinhalese peasants in the predominantly Tamil-speaking north-east – thereby changing the ethnic demography of the area. And although elections were on party lines, the parties themselves – with the exception of the Lanka Sama Samaja Party (LSSP) Trotskyists and the Communist Party (CP) – operated on feudal allegiances. Hence the government that ensued was government by dynasty. The first prime minister was succeeded by his son, Dudley Senanayake, and subsequently by his nephew, Sir John Kotelawela and so on. So that the ruling United National Party, (U.N.P.), was more appositely known as the Uncle Nephew Party.

The breakthrough came in 1956 when the Oxford-educated Solomon West Ridgeway Dias Bandaranaike decided that the only way that a distant relative like him could break into the dynastic succession was to resort to the ethnic politics of language and religion that would guarantee him a ready-made electoral majority. The Sinhala speaking population, after all, amounted to something like 70 per cent (the Tamils around 20 per cent) and they were mostly Buddhists. All he was doing, as a nationalist and patriot was returning power to the people, restituting their ancient rights. And so he came to power on the twin platforms of making Sinhala the official language and Buddhism the state religion. The language policy was to be introduced within 24 hours of his taking office – and all government servants would have to learn to conduct business in Sinhala within a given period if they were to keep their jobs. Sinhala would also constitute the medium of instruction in schools.

Bandaranaike had struck at the heart of Tamil livelihood and achievement. Coming from the arid north of the country, where nothing grew except children, the Tamil man’s chief industry was the government service, and education, English education, his passport. And Britain’s divide and rule policies encouraged and reinforced the growth of a class of Tamil bureaucrats. So that at independence they were over-represented in the administrative services and the professions.

Bandaranaike’s policies were meant to put an end to that but, in the event, they degraded the mother tongue of a people who held up Tamil as an ancient language (which it was) and its considerable literature as their bounteous heritage. In protest Tamil leaders staged a mass non-violent sit-down in front of the Houses of Parliament and were beaten up by government-sponsored goondas for their pains – giving meaning to the phrase sitting ducks.

And there begins the two trajectories of ethnic cleansing: the “legal” and the illegal, the civil and the military, the parliamentary and extra-parliamentary, each overlapping and reinforcing each other. Ethnic cleansing is a process not an isolate, genocide its logical conclusion.

The prime minister, having divested himself of his Oxford bags for national dress, Christianity for Buddhism, English for Sinhala, was caught now between his social democratic principles and his nationalist practice, and proposed to make Tamil a regional language. But his ministers and the Opposition upped the racist ante and the Buddhist monks, whom Bandaranaike himself was instrumental in bringing out of the monasteries and on to the hustings where their influence was decisive, demanded that he return to his original remit. Peaceful Tamil demonstrations were met with police violence, participants travelling to a Tamil convention in the North in May 1958 were taken off the trains, cars and buses and beaten up by goon squads organised by Sinhalese politicians. Attacks on Tamils in their homes, on the street and work-places right across the country followed. Bandaranaike vacillated and a monk shot him dead. The chickens had come home to roost.

From then on the pattern of Tamil subjugation was set: racist legislation followed by Tamil resistance, followed by conciliatory government gestures, followed by Opposition rejectionism, followed by anti-Tamil riots instigated by Buddhist priests and politicians, escalating Tamil resistance, and so on – except that the mode of resistance varied and intensified with each tightening of the ethnic-cleansing screw and led to armed struggle and civil war.

I do not want to go into the details of that sequence here (for those who are interested there is a 1984 article of mine on the IRR’s website which goes into the specifics and is entitled ‘Sri Lanka: racism and the politics of underdevelopment’). It is enough to note the key acts of successive Sinhalese-dominated governments that led to the spiralling cycle of repression and resistance. If Mr Bandaranaike had cut out the mother tongue of the Tamils, it was left to Mrs Bandaranaike to bring the Tamils down to their knees – by using the language provision to remove and exclude Tamils from the police, the army, the courts and government service generally, further colonising traditionally Tamil areas of the north-east with Sinhalese from the South, repatriating the already disenfranchised Indian Tamil plantation workers and, more crucially, requiring Tamil students to score higher marks than their Sinhalese counterparts to enter university – on the grounds that Tamils should not continue to be over-represented in higher education and the professions.

At one stroke, Mrs Bandaranaike had cut the ground from under the feet of Tamil youth. At one stroke she had blighted their future. You take away a people’s language and you take away their identity. You take away their land and you take away their livelihood. You take away their education and you take away their hopes and aspirations. They had seen their parents try reason and reconciliation, but to no avail. They had seen them try non-violent resistance only to be met with violence. They had seen their representatives in the Federal Party running between the government and the Opposition with their electoral begging bowl. And they had seen the Left, the Trotskyists and the CP, who had once stood square against racist laws and for the parity of language, succumb at last to Mrs Bandaranaike’s blandishments of nationalisation in exchange for dropping their call for parity, and join her United Front government.

The Left in Ceylon, and the Trotskyist LSSP, in particular, had hitherto had a noble history. Formed in the 1930s, during the malaria epidemic and led by doctors, they had set up people’s dispensaries in the villages to treat patients free of charge. They had, along with the CP, politicised the urban working class and engendered a flourishing trade union movement. And in 1953, when the UNP government withdrew its subsidised rice ration at a time of rising food prices, they brought out the country in a hartal (cessation of all work) and drove a beleaguered cabinet into the safety of a ship in the harbour. But 1953 also marks the Left’s failure – for instead of pressing home the advantage, a middle-class leadership took fright at the enormity of its own success, agreed to talks and called off the hartal. The moment of revolution had passed, and from then on Parliament became the Left’s pitch – landing them, as I mentioned before, in Mrs Bandaranaike’s racist government. But the final degradation was yet to come. Asked to frame a new constitution, Dr Colin R de Silva, LSSP historian, now made a constitutional proviso for the repatriation of disenfranchised Tamil plantation workers.

There was still the self-styled Marxist Sinhala youth movement, the JVP, the People’s Liberation Front, whom the Bandaranaike government had to contend with. But their insurrection in 1971 was ruthlessly put down and their protagonists murdered by the army and the police. Their politics though claiming to be Marxist stirred up racial animosity by stoking fears of “Indian expansionism”. Their second coming in 1987-89, though laced with anti-Tamil propaganda, was even more mercilessly put down by the Jayawardene government. Today they are the most virulent racists in the Rajapakse coalition government – second only to the Aryanists of the JHU, National Heritage Party of the Buddhist monks.

The degradation of the Left engendered the degradation of the intelligentsia who now turned to middle of the road reformist politics. The Tamil youth looked around and saw no allies in the South. Nothing and no one seemed to work for them. They had only themselves to rely on. They had no choice but to take up arms. (The violence of the violated is never a matter of choice, but a symptom of choicelessness – and often it is a violence that takes on a life of its own and becomes distorted and self-defeating.)

The youths began with robbing a bank or two, stealing arms from police stations – and making their getaway on bicycles. The north, and Jaffna in particular, is not orthodox guerrilla country with mountains and forests to hide in, but its villages – a maze of narrow twisting lanes and by-lanes tucked away behind large dense palmyrah-leaf fences – are bicycle country inhospitable to motor vehicles. Bicycles, besides, were the Jaffna man’s chief mode of transport even in the towns, and “the getaways” were lost among them. And as the frustrations of the police increased and the stories of the hold-ups became legend, the parents and elders closed ranks behind their young. Their generation had been stereotyped as weak and cowardly and they had been brought down to their knees by government after Sinhalese government. Their young had now set them on their feet. They were “their Boys” and “Thambi” (younger brother) their leader. They would keep faith by them, give them sanctuary, let them disappear among their midst – be water to their fish.

But the romance of the Robin Hood period turned sour and vicious in the late 1970s when the Jayawardene government let the police loose in Jaffna to break up peaceful demonstrations, arrest and torture Tamil youth, burn down the Jaffna bazaar when refused free foodstuffs – and generally lord over it the Tamil people. And this in turn led to the reprisal killings of policemen by the Boys. In 1979 the government passed the Prevention of Terrorism Act and sent the army to Jaffna with instructions to “wipe out terrorism within six months”. The imprisonment and torture of innocent Tamils that followed in the wake of the PTA drove the civilian population further into the arms of the emerging militant groups, all demanding a separate Tamil state, Eelam, the LTTE (Liberation Tigers of Tamil Eelam) the most militant of them.

In 1981 security forces burnt down the Jaffna library, with its “ola” manuscripts and rare literature, the epicentre of Tamil learning and culture. In the same year Gandhiyam, a refugee camp turned farm, set up by a Tamil doctor to restore refugees to some sort of normal life, was over-run by the police – and its organisers killed or imprisoned. In 1983 the Tigers killed thirteen soldiers in Jaffna and the government brought their bodies to Colombo and put them on display before an angry Sinhalese crowd and so provoked “the riots”(pogroms really) that followed culminating in the killing of Tamils prisoners in Welikade jail, awaiting trial under the PTA, by Sinhalese prisoners whose cells the guards forgot to lock!

That’s when the civil war began in earnest – with each side, the government and the guerrillas, ratcheting up the terror count, with the occasional pause for “talks” or peace mediation, during which each side refurbished its forces and came out more intransigent than ever. The government now added an official military dimension to civil ethnic cleansing by letting loose its private armies to terrorise Tamils and drive them from their homes. Refugee camps were attacked, its inmates killed or driven out, Tamil plantation workers were forcibly taken from their houses and dumped hundreds of miles away by thugs in the pay of the Minister of Industries in trucks provided by him. (The state against its Tamils.)

The LTTE’s guerrilla struggle, likewise, had degenerated into ad hoc militarism with suicide bombings and assassinations. And politics went out of the window. The military tail had begun to wag the political dog – and instead of winning people to their cause, whether among the Sinhalese or their own people, the Tigers began to eliminate anyone who stood in their way, be it one of their own dissenters or the Indian prime minister – an act of self-defeat in that it alienated the Tamils of India. Two years later, 1993, they assassinated Sri Lanka’s President Ranasinghe Premadasa. The final self-defeat came in 2004 with the defection of Muralitharan, their military strategist and their second-in-command to the side of the Rajapakse government. And it was the inside information that he and his men provided on guerrilla positions and strategies that helped the government to finally overcome the Tigers. He is today the Chief Minister of the Eastern province and a member of the Rajapakse government and held up as a symbol of the government’s goodwill towards the Tamils, and an indication of its intention to afford them some sort of regional government.

But the President’s own actions since the defeat of the Tigers and, more importantly, the political culture that his government, even more than all the previous governments, has created, belies any such democratic outcome. For what has evolved in sixty years of independence is an ethnocentric Sinhala-Buddhist polity reared on falsified history reinforced by feudal customs and myths, with a voting system that seals the ethnic majority in power for ever – while reducing the party system to a war between dynasties, flanked by monks and militias.

And within that polity the Rajapakse government or, rather cabal (he has three brothers in the cabinet) has instituted a regime of blanket censorship under cover of which it has conducted a ruthless war not just against the equally ruthless Tigers but against harmless Tamil civilians, a “war without witness” someone termed it, while feeding the Sinhalese public with government-manufactured facts and seeing off any journalist who dared to criticise the government. (You will all remember the case of Lasantha Wickramatunga, the editor of the Sunday Leader, who sent a letter to his friend President Rajapakse, excoriating him for murders of outspoken journalists and predicting his own at the hands of government thugs. And so it came to pass.)

What, in sum, we are faced with in my country today, is a brainwashed people, brought up on lies and myths, their intelligentsia told what to think, their journalists forbidden to speak the truth on pain of death, the militarising of civil society and the silencing of all opposition. A nation bound together by the effete ties of language, race and religion has arrived at the cross-roads between parliamentary dictatorship and fascism.

It is for the Sinhalese people I fear now – for if they come for me in the morning, they’ll come for you that night.’

(Courtesy The Institute of Race Relations’ July 09 2009)

கிளிநொச்சி நகருக்கு இருவாரங்களில் மின்சாரம் – ரூ. 600 மில்லியன் ஒதுக்கீடு

கிளிநொச்சி நகரத்துக்கு இன்னும் இரு வாரங்களில் மின்சார வசதி அளிக்க உள்ளதாக மின்சக்தி எரிசக்தி அமைச்சு தெரிவித்தது. கிளிநொச்சி நகரத்துக்கு மின்சார வசதி அளிக்கும் திட்டத்துக்கு 600 மில்லியன் ரூபா ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அமைச்சு கூறியது.

வடக்கு வசந்தம் திட்டத்தின் கீழ் வட பகுதிக்கு மின்சார வசதி அளிக்க 6000 மில்லியன் ரூபா ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் வவுனியாவில் இருந்து மாங்குளம் வரை 50 கிலோ மீட்டர் தூரத்துக்கு மின்சாரத் தொகுதி அமைக்கப்பட்டு வருவதோடு மாங்குளத்தில் இருந்து கிளிநொச்சி வரை 30 கிலோ மீட்டர் தூரத்துக்கு அமைக்கப்படுவதாக அமைச்சு கூறியது.

இது தவிர கிளிநொச்சியில் இருந்து முல்லைத்தீவு வரை 45 கிலோ மீட்டர் தூரத்துக்கு மின் மாற்றித் தொகுதி அமைக்கும் பணிகளும் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருவதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. இந்தப் பணிகள் இரண்டு வாரங்களில் பூர்த்தி செய்யப்பட உள்ளதாக அமைச்சு கூறியது.

கிளிநொச்சி நகரத்திற்கு மின்சார வசதி அளிப்பது தொடர்பான ஆரம்ப வைபவம் அண்மையில் மின்சார சபை தலைவர் ஈ. ஏ. எஸ். கே. எதிரிசிங்கவின் தலைமையில் நடைபெற்றது. இதன் போது இரணமடு குளத்திற்கருகில் வைத்து முதலாவது மின்மாற்றி பொருத்தப்பட்டது.

வடக்கு வசந்தம் திட்டத்தின் கீழ் முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி, மன்னார், யாழ்ப்பாணம் மற்றும் வவுனியா மாவட்டங்களுக்கு மின்சார வசதி அளிக்க துரித நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளதாக மின்சக்தி எரிசக்தி அமைச்சு தெரிவித்தது.

வடக்கு, கிழக்கு மாணவர் 30வருட காலம் இழந்ததை மீளப்பெற்றுக்கொடுக்க அர்ப்பணிப்புடன் செயற்பாடு – ஜனாதிபதி

mahinda-rajapa.jpgவடக்கு, கிழக்கு மாணவர்கள் கடந்த 30 வருட காலமாக இழந்தவற்றை மீளப்பெற்றுக் கொடுக்க அர்ப்பணிப்புடன் செயற்படுவதாக ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ தெரிவித்தார். மீளக் கிடைத்த பிரதேசங்கள் உட்பட நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் அபிவிருத்தியைப் போல், கல்வியையும் விளையாட்டையும் சமமாக மேம்படுத்துவதாக ஜனாதிபதி தெரிவித்தார்.

வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளில் மறைந்து கிடக்கும் திறமைகளைத் தேடி வெளிக்கொணர்வதற்கான சந்தர்ப்பம் கிட்டியுள்ளதென்றும் நேற்று (09) மாலை பிலியந்தலை மத்திய மகா வித்தியாலயத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்வொன்றில் ஜனாதிபதி தெரிவித்தார். இந்த நிகழ்வில் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ மேலும் உரையாற்றுகையில்,

இன்று பெற்றோர்களுக்கு அச்சம் இல்லாது செய்யப்பட்டுள்ளது. வடக்கு கிழக்கில் மறைந்து கிடக்கும் வளங்களைத் தேடிச் செல்லும் தருணம் பிறந்துள்ளது. 30 வருடங்களாக இல்லாமற் போனதை அவர்களுக்குப் பெற்றுக் கொடுக்க வேண்டியது எமது கடமையாகும்.

துள்ளி விளையாட வேண்டிய குழந்தைகளின் கரங்களில் துப்பாக்கிகளைக் கொடுத்தார்கள். துப்பாக்கிகளைக் கழற்றிப் பூட்டக்கூடிய 11, 12 வயது பிள்ளைகள் இன்று முகாம்களில் இருக்கிறார்கள. இவர்கள் அனைவரும் இழந்தவற்றை மீளப்பெற்றுக் கொடுப்போம். எதிர்வீரசிங்கம் போன்ற விளையாட்டு வீரர்கள் கிளிநொச்சி, யாழ்ப்பாணம், மட்டக்களப்பில் உருவானார்கள். அவ்வாறானவர்களை மீண்டும் நாம் உருவாக்குவோம். அபிவிருத்தியை ஒரு பகுதிக்கு மாத்திரம் மட்டுப்படுத்தாமல் அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் கொண்டு செல்வோம் என்றார்.

இலங்கை-பங்களாதேஷ் வெளிவிவகார அமைச்சர்கள் இன்று சந்திப்பு – வெளிவிவகார அமைச்சு தகவல்

bangladeshi_fm.jpgஇலங்கைக்கு வருகை தந்துள்ள பங்களாதேஷ் வெளிவிவகார அமைச்சர் கலாநிதி டிபு மொனி இன்று பிற்பகல் இலங்கை வெளிவிவகார அமைச்சர் ரோஹித போகொல்லாகமைச் சந்தித்துக் கலந்துரையாடவுள்ளார்.

இது தொடர்பாக வெளிவிவகார அமைச்சின் உயர் அதிகாரி ஒருவர் எமது இணையத்துக்குக் கருத்துத் தெரிவிக்கையில், பங்களாதேஷ் வெளிவிவகார அமைச்சருக்கும் இலங்கை வெளிவிவகார அமைச்சருக்குமிடையிலான இச்சந்திப்பு இன்று பிற்பகல் 3.30 மணிக்கு வெளிவிவகார அமைச்சில் நடைபெறவுள்ளது. இச்சந்திப்பின்போது இருதரப்பு உறவுகள் குறித்து கலந்துரையாடப்படவுள்ளது.

கொழும்பில் நடைபெறும் சார்க்நாடுகளின் சிறுவர் தொடர்பான மாநாட்டில் பங்குபற்றுவதற்காகவே பங்களாதேஷ் வெளிவிவகார அமைச்சர் இலங்கைக்கு விஜயம் செய்துள்ளார் எனக் கூறினார்.

இடம்பெயர் மக்களுக்கு சமைத்த உணவு வழங்கிய ஒப்பந்தக்காரர்கள் வவுனியாவில் ஆர்ப்பாட்டம்

இடம்பெயர்ந்து வந்த மக்களுக்கு சமைத்த உணவு வழங்கிய ஒப்பந்தக்காரர்கள் வவுனியா செயலகத்தில் நிலுவையாக உள்ள பணத்தைத் தாமதமின்றி வழங்குமாறு கோரி பதாதைகளை ஏந்தி இன்று வெள்ளிக்கிழமை ஒருநாள் அடையாள ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். வவுனியா செயலக வளவில் இந்த ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்றது.

இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கு ஒப்பந்தக்காரர்களிடமிருந்து சமைத்த உணவு பெறப்பட்டு வவுனியா செயலகத்தினால் வழங்கப்பட்டு வந்தது.  சுமார் 4 மாதங்கள் இவ்வாறு சமைத்த உணவு வழங்கப்பட்டதாகவும், நாளொன்றுக்கு, ஒருவருக்கு 130 ரூபா பெறுமதியான 3 வேளை உணவு வழங்குவதற்கு இணக்கம் காணப்பட்டு, அதற்காக ஒரு தொகைப் பணம் தங்களுக்கு வவுனியா செயலகத்தினால் வழங்கப்பட்டதாகவும் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

ஆயினும் தற்போது நிலுவையாக உள்ள பணத்தில் முழுச்சாப்பாடு 100 ரூபாவாகவும் அரைச்சாப்பாடு 80 ரூபாவாகவும் வழங்கப்படும் என அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளதாகவும், இது உடன்பாட்டுக்கு விரோதமானது என்றும் ஒப்பந்தக்காரர்கள் தரப்பில் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.  தங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் லட்சக்கணக்கான ரூபா நிலுவையாக இருப்பதாகவும், இதனை வழங்குவதற்கு தற்போது அதிகாரிகள் சாக்கு போக்குகள் கூறுவதாகவும் ஒப்பந்தக்காரர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

எனினும் அரச சுற்று நிருபத்தின்படி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கட்டணத்தின்படியே கொடுப்பனவுகளை வழங்க முடியும் என அரச தரப்பில் கூறப்படுகின்றது. சமைத்த உணவு வழங்கிய வகையில் சுமார் 250 மில்லியன் ரூபா நிலுவையாக இருப்பதாகவும், இதில் ஒரு பகுதி நிதி தற்போது கிடைத்திருப்பதாகவும், இதனை வழங்குகையிலேயே ஒப்பந்தக்காரர்களிடமிருந்து சமைத்த உணவுக்கான கட்டணம் தொடர்பாக பிரச்சினைகள் எழுந்துள்ளதாகவும் தெரிவிக்கப்படுகின்றது

கொலை மற்றும் தலையை வெட்டிக் கொல்ல முற்பட்ட 10 பேருக்கு சிறைத் தண்டனை!!!

Murder_Weaponநோர்வேயில் கொலை மற்றும் கொலை முயற்சியில் ஈடுபட்ட நோர்வேத் தமிழர்களுக்கு ஒஸ்லோ நீதிமன்றம் சிறைத் தண்டனை விதித்துள்ளது.

யூலை 9ல் வழங்கப்பட்ட இத்தீர்ப்பில் கொலைக் குற்றம் சுமத்தப்பட்ட ஐவருக்கு 3 வருடங்கள் முதல் 14 வருடங்கள் வரை ஒவ்வொருவருக்கும் தண்டனை வழங்கப்பட்டு உள்ளது. பாரிய உடற்காயங்களை விளைவித்த மேலும் ஐவரும் குற்றவாளிகளாக இனம்காணப்பட்டு உள்ளனர். இந்த வன்முறைக் குழுக்கள் தமிழ் சமூகத்தினுள் பயப் பீதியை ஏற்படுத்தி உள்ளதாக தீர்ப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டு உள்ளது.

இச்சம்பவம் தொடர்பாக அப்போது நோர்வேயில் வெளியாகிய செய்திகளை அருகில் உள்ள இணைப்பில் காணலாம்.

நோர்வேயின் தலைநகர் ஒஸ்லோவில் உள்ள கல்பக்கன் எனும் இடத்தில் ஓகஸ்ட் 12 2007ல் இடம்பெற்ற குழு மோதலில் செலிக்கன் ரஞ்சன் என்ற 19 வயது இளைஞர் கொல்லப்பட்டார். முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த இந்த இளைஞர் துப்பாக்கிச் சுட்டுக்கு இலக்காகி அவ்விடத்திலேயே கொல்லப்பட்டார். நேர்வேயில் தமிழ் சமூகத்திடையே இடம்பெற்ற மோசமான ஒரு மோதல் சம்பவமாக இது இருந்தது.

ரமணன் விவேகானந்தன் (20) என்பவரைக் கொலை செய்யத் திட்டமிட்டு 10க்கும் மேற்பட்டவர்கள் பல பாகங்களில் இருந்தும் ஒஸ்லோவின் கல்பக்கன் பகுதிக்கு கத்தி, வாள் மற்றும் கூரிய ஆயுதங்களுடன் துப்பாக்கியும் தாங்கி வந்துள்ளனர். அனைவரும் ஒஸ்லோவில் கூடி கல்பக்கன் பகுதியில் இருந்த ரமணன் விவேகானந்தன் மீது பதுங்கி இருந்து தாக்கி உள்ளனர். அப்போது ரமணன் விவேகானந்தனுடன் ஐவர் இருந்துள்ளனர். ரமணன் விவேகானந்தனின் தலையிலும் உடலிலும் துப்பாக்கிச் சூடுபட்டு அவர் நிலத்தில் வீழ்ந்த போது அவருடைய தலையைத் துண்டிக்க முற்பட்டதாக நீதிமன்றத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இரண்டு வருடங்களாக இரு குழுக்களுக்கு இடையே ஏற்பட்ட முறுகல் நிலையே இந்த மோதலுக்கு காரணம் என்று தெரியவருகிறது.

இச்சம்பவத்தில் கண்ணன், குகன் ஆகிய இருவரும் சூட்டுக்காயம் மற்றும் வாள்வெட்டுக் காயங்களினால் எற்பட்ட அதிக இரத்தப் போக்குடன் மிக ஆபத்தான நிலையில் உளவல் பல்கலைக்கழக வைத்தியசாலையில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தனர்.

Murder_Weaponசம்பவம் இடம்பெற்ற மைதானப் பகுதியில் இருந்து ஒரு பிஸ்டலையும் ஒரு வாளையம் பொலிஸார் மீட்டனர். இச்சம்பவத்தில் தாக்குதல் நடத்தியவர்களுக்கு ஆதரவாகப் பலர் பின்நிறுத்தப்பட்டதாகவும் அவர்கள் ஜேர்மன், பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகளில் இருந்து ஒஸ்லோவிற்கு இந்த நோக்கத்திற்காக வந்திருந்ததாகவும் ஒஸ்லோ நீதிமன்றத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டது.

Yogarajah_Balasinghamஇம்மோதலில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அனைவரும் எல்ரிரிஈ உடன் தொடர்புபட்டவர்கள் என்றும் ஒஸ்லோவில் உள்ள வியாபார நிறுவனம் ஒன்றின் உரிமம் தொடர்பில் எழுந்த சர்ச்சையே இந்தத் தாக்குதலைத் தூண்டியதாகவும் செய்திகள் அப்போது வெளியாகின. ஆனால் அப்போது நோர்வே பொறுப்பாளராக இருந்த பாலசிங்கம் யோகராஜா இக்குற்றச்சாட்டை முற்றாக மறுத்திருந்தார். எல்ரிரிஈக்கும் இச்சம்பவத்திற்கும் எவ்வித தொடர்பும் இல்லையென அவர் தெரிவித்திருந்தார்.

தனது குழந்தைகளைக் கொலை செய்த பின் தற்கொலை செய்ய முயன்ற தாய்

Rita Ariyaratnam with her childrenஅவுஸ்திரேலியாவில் இடம்பெற்ற இத்துயர சம்பவத்தில் ஏழு மாத இரட்டைக் குழந்தைகள் உயிரிழந்தனர். மகப்பேற்றுக்குப் பின்னான மனஉளைச்சலுக்கான மாத்திரைகளை அதிகமாக உட்கொண்ட நிலையில் தாயும் குழந்தைகளுக்கு அருகில் மயங்கிய நிலையில் காணப்பட்டார். மருத்துவ மனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்ட அவர் ஆபத்தான நிலையைக் கடந்து உடல்நிலை தேறியுள்ளார்.

அவுஸ்திரேலியாவில் கிழக்கு பேர்த் பகுதியில் உள்ள குளோவர்டேல் பகுதியில் வாழும் செல்வின் அரியரத்தினம் எனபவரின் குடும்பத்திலேயே இப்பெரும் சோகம் நிகழ்ந்துள்ளது. யூலை 6ம் திங்கட்கிழமை மாலை 3:30 மணிக்கு வேலை முடிந்து வீடு திரும்பிய அரியரத்தினம் அவரது குழந்தைகளான லாச்லன், சொஃபீ ஆகிய இருவரும் மனைவி றீட்டாவும் வரவேற்பறையில் மயங்கிய நிலையில் கிடப்பதைக் கண்டு அதிர்ந்து போனார். அவர்களுக்கு அருகில் றிட்டாவுக்கு மருத்துவர்களால் வழங்கப்பட்ட மனஉளைச்சலுக்கான மாத்திரைப் போத்தலும் காணப்பட்டது.

உடனடியாக ‘000’ அவசரசேவைக்கு அவசர அழைப்புவிடுத்தார். மருத்துவ வண்டி வரும்வரை றீட்டாவின் இதயத்தை தொடர்ந்தும் இயக்குவதற்கான செயன்முறைகளை தொலைபேசியில் வழங்க அரியரத்தினம் அதனை மேற்கொண்டார். மருத்துவ வண்டி வந்தடைந்ததும் றீட்டா றோயல் பேர்த் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார். குழந்தைகள் இருவரும் பிறின்சஸ் மார்கிரட் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்ட போதும் அவர்கள் மருத்துவமனையை அடைகையில் உயிரிழந்தனர்.

குழந்தைகளின் தாயார் றீட்டா பிரசவத்தை அடுத்து ஏற்பட்ட அழுத்தக் குறைவு காரணமாக பல நாட்களாக கோமா நிலையில் ஆஸ்பத்திரியில் சிகிச்சை பெற்றுக் கொண்டிருந்தவர் என்று நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் பொலிஸாரிடம் தெரிவித்தார். குழந்தைகளின் பெற்றாரான இளம் தம்பதியர் எதுவித பிரச்சினைகளுமின்றி திருப்தியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தார்கள் என்று இக்குடும்பத்தின் நெருங்கிய நண்பி ஒருவர் தெரிவித்தார்.

Twins_Ariyaratnamஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணுமாக இரு குழந்தைகளுடன் திருப்திகரமாக வாழ்ந்து வரும் இக் குடும்பத்தின் இளம் தாயார் நீண்ட காலமாக குழந்தைக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்தார் என்றும் இது தற்செயலாக ஏற்பட்ட கர்ப்ப தரிப்பு அல்ல என்றும் அந்த குடும்ப நண்பி மேலும் கூறினார். தாய்லாந்தை பூர்வீகமாக கொண்ட திருமதி றீட்டா அரியரத்தினம் ஒரு அன்பான தாய் என்றும் அவருக்கு அழுத்தக் குறைவு நோய் ஏற்பட்டதும் இதற்கு சிகிச்சை பெற்றதும் அவ்வேளையில் தமக்கு தெரியாது என்றும் அந்த நண்பி கூறினார்.

அவருக்கு டாக்டரினால் வழங்கப்பட்ட மருந்துகள் வீட்டில் காணப்பட்டன என்று சிரேஷ்ட பொலிஸ் சார்ஜன்ட் மார்க் ஃபை தெரிவித்துள்ளார். எந்த விதமான மருந்துகள் என்று தெரிவிக்காத அவர் மருந்தை அளவுக்கதிகமாக அவர் உட்கொண்டிருப்பாரென தாம் கருதுவதாகவும் கூறினார்.
குழந்தைகளின் மரணத்துக்கான காரணத்தை தம்மால் கூற முடியாதிருக்கிறது என்று தெரிவித்த பொலிஸ் சார்ஜன்ட் குழந்தைகளின் பிரேத பரிசோதனை முடிவு கிடைத்த பின்னரே உத்தியோகபூர்வமாக காரணத்தை அறிந்து கொள்ளலாம் என்றும் தெரிவித்தார்.

தாய் தனது குழந்தைகளை கொலை செய்து தன்னையும் அழித்துக் கொல்ல முயற்சித்த சம்பவம் தமிழர்கள் மத்தியில் இது முதற்சம்பவம் அல்ல. கனடாவில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இவ்வாறான ஒரு சம்பவம் இடம்பெற்றது. கடந்த ஆண்டு லண்டனிலும் இவ்வாறான ஒரு துயரம் நிகழ்ந்தது. (அந்த மழழைகளின் இறுதி நிகழ்வு : த ஜெயபாலன், கனவிலும் தோண்றாத கொடூரம் – தமிழ் குழுந்தைகள் மரணம் பெற்றோர் கைது!!!) வேறு வேறு நாடுகளில் தமிழர்கள் மத்தியில் இடம்பெற்ற மூன்று சம்பவங்களிலுமே இரு குழந்தைகளும் கொல்லப்பட்டனர். தாய்மார்களின் தற்கொலை முயற்சி தோல்வியடைந்து அவர்கள் காப்பாற்றப்பட்டனர். தமிழ் மக்கள் மத்தியில் மன அழுத்தம் மன உளைச்சல் போன்றவற்றின் தாக்கம் முழுமையாக உணரப்படவில்லை. குறிப்பாக பெண்கள் மத்தியில் அவர்களது பிரசவத்திற்கு முன் பின்னாக இது மிகுந்த பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றது.

ஒரு-பால் உறவு குற்றமாகாது என்ற தில்லி உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்த்து இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு

gayrightcelectration.gifஇந்தியா வில் பரஸ்பர சம்மதத்துடன் ஒரு பால் உறவு வைத்துக் கொள்வதை கிரிமினல் குற்றமாகக் கருத முடியாது என்று தில்லி உயர்நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பை எதிர்த்து உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யப்பட்டு்ள்ளது.

இது தொடர்பாக வரும் 20ஆம் தேதிக்குள் பதிலளிக்குமாறு மத்திய அரசுக்கும், ஒரு பால் உறவினரின் உரிமைகளுக்குப் போராடும் நாஸ் பவுண்டேசன் என்ற தன்னார்வ அமைப்புக்கும் உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. கடந்த 2-ம் தேதி டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பை எதிர்த்து, சுரேஷ் குமார் கெளஷல் என்ற ஜோதிடர் ஒருவர் மனுத்தாக்கல் செய்துள்ளார்.

சார்க் சிறுவர் அமைப்பின் அமைச்சர்கள் மட்ட 4வது மாநாடு இன்று ஆரம்பம் – தலைமைப்பொறுப்பு அமைச்சர் சுமேதாவுக்கு

sumeda.jpgதெற்காசிய பிராந்திய ஒத்துழைப்பு அமைப்பின் (சார்க்) சிறுவர்கள் தொடர்பான நான்காவது சிரேஷ்ட உயர் அதிகாரிகள் மாநாடு நேற்று கொழும்பில் ஆரம்பமானது. கொழும்பு ஹில்டன் ஹோட்டலில் நேற்றுக் காலை ஆரம்பமான இந்த மாநாட்டின் போது இலங்கைக்கு தலைமை பொறுப்பு வழங்கப்பட்டது.

சார்க் அமைப்பின் செயலாளர் நாயகம் கலாநிதி ஷில் கான்ட் ஷர்மா பிரதம அதிதியாக கலந்து கொண்ட நேற்றைய மாநாட்டிற்கு இலங்கை சிறுவர் அபிவிருத்தி மற்றும் பெண்கள் வலுவூட்டல் அமைச்சின் செயலாளர் எம். சுமனதாச தலைமை வகித்தார். சார்க் அமைப் பில் அங்கம் வகிக்கும் எட்டு நாடுகளின் உயர் அதிகாரிகள் கலந்து கொண்டனர்.

இதேவேளை, சார்க் நாடுகளைச் சேர்ந்த சிறுவர்கள் தொடர்பான அமைச்சர்கள் மட்டத்திலான நான்காவது மாநாடு இன்று ஆரம்பமாகிறது. பிரதமர் ரத்னசிறி விக்கிரமநாயக்க பிரதம அதிதியாக கலந்து கொண்டு அங்குரார்ப்பணம் செய்து வைக்கும் அமைச்சர்கள் மட்ட மாநாட்டின் தலைமை பொறுப்பு இலங்கைக்கு வழங்கப்படவுள்ளது. இலங்கை சிறுவர் அபிவிருத்தி மற்றும் பெண்கள் வலுவூட்டல் அமைச்சர் திருமதி சுமேதா ஜீ. ஜயசேன தலைமை வகிக்கவுள்ளார்.

இன்றைய தினம் இந்த மாநாட்டில் சார்க் அமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் எட்டு நாடுகளின் சிறுவர் விவகார அமைச்சர்கள் கலந்து கொள்ளவுள்ளனர். 13 வருடங்களுக்கு பின்னர் நடைபெறுகின்ற இந்த மாநாட்டின் போது சிறுவர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் அவர்களின் நலன்களை பிராந்திய மட்டத்தில் பேணுதல் போன்ற விடயங்கள் தொடர்பாக முக்கிய கவனம் செலுத்தப்படவுள்ளது.

மட்டு. நகரில் சோதனை நடவடிக்கைகள் நிறுத்தம் : பயணிகள் மகிழ்ச்சி

sri_lankan_policeman.jpgமட்டக் களப்பு மாவட்டத்தில் பிரதான நெடுஞ்சாலைகளிலுள்ள அநேகமான வீதித் தடைகளும் பொலிஸ் சோதனைச் சாவடிகளும் தற்போது அகற்றப்பட்டுள்ளன. இதனால் உள்ளூர், வெளியூர் பயணங்கள் கடந்த காலங்களை விட இலகுவாக இருப்பதாக பலரும் தெரிவிக்கின்றனர். குறிப்பாக மட்டக்களப்பு – கொழும்பு பயணத்தின் போது மட்டக்களப்பிலிருந்து மன்னம்பிட்டி வரை 7 சோதனைச் சாவடிகளும் 10இற்கும் மேற்பட்ட வீதித் தடைகளும் அமைந்திருந்தன.

சோதனைகளின் போது பயணிகள் பாதுகாப்பு கெடுபிடிகளையும் தாமதங்களையும் எதிர்நோக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டிருந்தது. தற்போது இவை அகற்றப்பட்டுள்ளதாலும், சோதனைச் சாவடிகளில் சோதனைகள் நிறுத்தப்பட்டுள்ளதாலும் பயணங்கள் இலகுவாக இருப்பதை அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது.

“ஏற்கனவே இந்த வீதித் தடைகளினாலும், சோதனைச் சவடிகள் காரணமாகவும் மட்டக்களப்பிலிருந்து கொழும்புக்கான பயணத்திற்கு 10 முதல் 12 மணித்தியாலங்கள் தேவைப்பட்டது. இப்போது 7 முதல் 8 மணித்தியாலங்கள் போதுமானது” என தெரிவிக்கின்றனர்.  இருப்பினும் ஓட்டமாவடி-மன்னம்பிட்டி ,வெலிக்கந்தை பொலிஸ் சோதனைச் சாவடிகளில் வாகன இலக்கங்கள் மட்டுமே பதிவு செய்யப்படுகின்றது

“மட்டக்களப்பிலிருந்து வெளியிடங்களுக்கான பயணங்கள் தற்போது இலகுவாக இருந்தாலும், வாகனத்திற்கு இன்னமும் பொலிஸ் பாஸ் பெற வேண்டும் என்ற நடை முறை அமுலிலிருப்பதால் அதனையும் நீக்க வேண்டும்”  அதே வேளை மட்டக்களப்புக்கு வடக்கே பயணங்கள் இலகுவாக இருந்தாலும் தெற்கே வீதி தடைகளையும் சோதனைச் சாவடிகளையும் இன்னமும் காணக் கூடியதாக உள்ளது.
மட்டக்களப்பிலிருந்து கல்முனை வரையிலான 43 கிலோ மீற்றர் தூரத்திற்குள் மட்டும் ஓந்தாச்சி மடம், கல்லாறு ,நீலாவணை ஆகிய இடங்களிலுள்ள சோதனைச் சாவடிகளில் தொடர்ந்தும் சோதனைகள் இடம் பெறுகின்றன.