”ஐக்கிய இலங்கைக்குள் ஜனநாயக அடிப்படையில் தேசிய இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண்பதையே நான் வலியுறுத்தி வருகின்றேன்.” பேராசிரியர் என் சண்முகரட்னம் – நேர்காணல் : த ஜெயபாலன்

திரு. சண்முகரட்ணம் அவர்களிடமிருந்து நாகரீகமாக பதிலளிக்கும் பண்பை இணைய எழுத்தாளர் பலரும் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். சிறீதரனின் ஆறாவது கேள்வியைத்தவிர மற்றையவற்றிற்கு திரு. சண் அவர்கள் பதிலளிப்பதன்மூலம் நல்லதொரு ஆரோக்கியமான விவாத்தை உருவாக்கலாம்.

Prof. Shunmugaratnam (a well educated professional) has responded very well to Mr. Jeyapalan’s purposely targetted questions. The questioner tried to establish that the two meetings Shun attended in Norway were organised by LTTE. Shun made it very clear the truth. As Suban pointed out thesamnet journalists should learn and behave civilised way in responding to comments or writing or publishing materials from various sources.
The way Mr.Jeyapalan structured questions was shows his unprofessional behaviour.For example, I donot understand the the ultimate motive of the following questions.
தேசம்நெற்: தமிழ்நெற் இணையத்திற்கும் உங்களுக்குமான உறவு என்ன?
தேசம்நெற்: இவ்விரு நிகழ்வுகளையும் ஏற்பாடு செய்த நோர்வே அரசின் நோக்கம் அல்லது மறைமுக நோக்கம் என்னவாக இருக்கும் என நீங்கள் கருதுகின்றீர்கள்?

//சமுத்திரன் எனும் சண்முகரட்ணம் என்று நல்ல சித்தாந்த சாஸ்திர மாக்சிசவாதிதான்//

மார்க்சிசவாதி!! ஆகா அண்ணனுக்கு மார்க்சிசம் பற்றி தெரிந்திருக்கு 19 நூற்றாண்டையொட்டி…

நண்பர் அஜித் ஒருவரை நேர்காணல் செய்யும் போது அந்த நேர்காணல் என்ன நோக்கத்தின் அடிப்படையில் இருக்கிறது என்பதை வைத்தே அதற்கேற்ப கேள்விகள் தொடுக்கப்படும் நேர்காணலின் நோக்கம் முதலாவது பந்தியிலேயே உள்ளது. //இவர் நோர்வேயில் இடம்பெற்ற கருத்தரங்குகள் பற்றியும் அதுதொடர்பாக சில ஊடகங்கள் வெளியிட்ட செய்திக் கட்டுரைகள் தொடர்பாகவும் தொலைபேசியூடாக வழங்கிய நேர்காணல் இங்கு பிரசுரமாகிறது.//

கொஞ்சம் அசந்தால் நான் எழுதித்தருகிற கேள்விகளைத் தான் கேட்க வேண்டும் என்று சுப தமிழ்ச்செல்வன் பாணியில் சொல்வீர்கள் போல் உள்ளது.

தமிழ்நெற்றில் வெளியான செய்தியை வைத்து தமிழரங்கத்தில் நான்கு அல்லது ஐந்து கட்டுரைகள் பேராசிரியர் சண்முகரட்ணத்தின் மீது தனிப்பட்ட தாக்குதலை மேற்கொண்டு எழுதப்பட்டு உள்ளது. பேராசிரியர் சண்முகரட்ணம் புலிகளுக்கு விலைபோய்விட்டதாகவும் நோர்வே கருத்தரங்கு புலிகளால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது என்ற வகையிலுமே தமிழரங்க செய்திக் கட்டுரைகள் தெரிவிக்கின்றன.

இதன் உண்மைநிலையை வெளிக்கொணரவே பேராசிரியர் சண்முகரட்ணத்தினுடைய நேர்காணல் வெளியிடப்பட்டது.

நுனிப்புல் மேய்ந்துவிட்டு அவசரக் குடுக்கை போல் கருத்து எழுத முற்பட்டால் கேள்வியின் நோக்கம் மட்டுமல்ல எதுவுமே விளங்கிக்கொள்ள கஸ்டமாகத்தான் இருக்கும்.

இந்த நேர்காணலுக்கு தமிழரங்கத்தில் இன்னும் நான்கு அல்லது 5 கட்டுரைகள் வர உள்ளது அதனையும் படியுங்கள் உங்களுக்கு முழுமையாக அனைத்தும் புரியும்.

த ஜெயபாலன்.

வணக்கம்!
நான் நோர்வேயில் நடந்த 9.ம் திகதி கலந்துரையாடலில் குறுகிய கால அழைப்பில் கலந்து கொண்டேன். கருத்தரங்கு முடிவுற்றதும் தமிழரங்கத்தினருக்கு அங்கு நடைபெற்ற விடயங்களை சொல்ல முயற்சித்தேன். அக்கறையுடன் அவர்கள் கேட்கவில்லை. அவர்கள் விரும்பியிருந்தால் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று கூறியிருபேன். ஆனால் அவர்கள் வேறு யாரிடமோ இருந்து பெற்ற நிகழ்ச்சி நிரலையும் சில எமது நண்பர்கள் பெயரையும் இணைத்து, தமக்கு காழ்ப்புணர்ச்சி உடையவர்களையும் இணைத்து – தமிழ் நெற்றில் இல் வந்த வேறு கட்டுரைகளையும் இணைத்து-பின்பு நடந்த வேறு கலந்துரையாடலையும் இணைத்து, ஏதோ பொய்கள் எழுதியுள்ளார்கள். இது எனக்கு மிகவும் மனக் கவலையையும் தமிழரங்கத்தின் நேர்மை மீது கேள்வியை உண்டாக்கியது. கோப மிகுதியால் , தமிழரங்கத்திற்கு திட்டி ஒரு கடிதம் அனுப்பினேன்(கடுமையான வர்த்தைகள் தான்). அங்கு வந்திருந்தவர்கள் 2 பேர் மாத்திரமே NCET அமைப்பினர். அவரிடமும் அக்கூட்டதில் வைத்து , துரம்சோவில் (நோர்வே) அந்தப் பெண்ணை பயமுறுத்தியது யாரெனவும் கேட்டேன். வழமையான முறையில் அவர் அதைத் தெரியாது என்று சொன்னாலும் , அவரது முகம் மாறி விட்டது. அங்கு என்போன்றவர்களின் புலி எதிர்ப்புக் கருத்துகளும், மக்கள் சார்பான கருத்துக்களுமே மேலோங்கி இருந்தது. இலங்கைத் தமிழ் மக்களிற்கு சார்பான கருத்தரங்கமாகவே அதை நான் பார்க்கின்றேன். இது போண்ற பல கலந்துரையாடல்கள் தேவை என்பதே எனது கருத்துமாகும். இப்படியான கலந்துரையாடல்கள் தான் மக்களை எங்களுடன் ஒன்றிணைக்கும். வெறும் சேறு பூசலும், காழ்ப்புணர்ச்சியும் மக்களை விட்டு அன்னியப்படவே வைக்கும். கலந்துரையாடலுக்கு பேராசிரியர் சண்முகரத்தினத்தின் பங்களிப்பு பாராட்டுக்குரியதே.
இப்படிக்கு
உண்மையுடன்
ந.பத்மநாதன்

சிறிரங்கனைத்தவிர மற்ற எவருக்கும் மாக்சிசம் தெரியக்கூடாதோ? எந்த நூற்றாண்டில் மாக்சிசம் பற்றித் தெரியவேண்டும் என்று கூறுங்கள் அந்த நூற்றாண்டில் நானோ நீரோ உயிரோடிருந்தால் பார்க்கலாம். சண்முகரட்ணம் ரஸ்யாவில் படித்தாலும் பீக்கிங் மாக்சிஸ்ட் ஏன் மாவேசிஸ்டாகவும் இருக்கலாம்.

கந்தையா- இடதுசாரிகள் இடதுசாரி நாடுகளில்தான் வாழவேண்டும் என்பது முக்கியமில்லைதான். இடதுசாரிக் கொள்கைகளைக் காதித்து சாமியாடுபவர்கள் எப்படி முற்றிலும் முரணான கொள்கை நடவடிக்கை அரசில் முறைகளைக் கொண்ட வலதுசாரி நாடுகளில் முழுமனத்துடன் தனிப்படவே முதலைச்சேர்த்து முதளையாக வாழமுடிகிறது என்பதான் எனது கேள்வி. தயவுசெய்து சன்னை இதற்குள் தொடர்பு படுத்தாதீர்கள்.

நண்பர் அஜித் ஒருவரை நேர்காணல் செய்யும் போது அந்த நேர்காணல் என்ன நோக்கத்தின் அடிப்படையில் இருக்கிறது என்பதை வைத்தே அதற்கேற்ப கேள்விகள் தொடுக்கப்படும் நேர்காணலின் நோக்கம் முதலாவது பந்தியிலேயே உள்ளது

இவர் நோர்வேயில் இடம்பெற்ற கருத்தரங்குகள் பற்றியும் அதுதொடர்பாக சில ஊடகங்கள் வெளியிட்ட செய்திக் கட்டுரைகள் தொடர்பாகவும் தொலைபேசியூடாக வழங்கிய நேர்காணல் இங்கு பிரசுரமாகிறது.//
Dear Jeyapalan: Can you explain how the following questions related to your argument.
தேசம்நெற்: தமிழ்நெற் இணையத்திற்கும் உங்களுக்குமான உறவு என்ன?
தேசம்நெற்: இவ்விரு நிகழ்வுகளையும் ஏற்பாடு செய்த நோர்வே அரசின் நோக்கம் அல்லது மறைமுக நோக்கம் என்னவாக இருக்கும் என நீங்கள் கருதுகின்றீர்கள்?

Jeyapalan:
கொஞ்சம் அசந்தால் நான் எழுதித்தருகிற கேள்விகளைத் தான் கேட்க வேண்டும் என்று சுப தமிழ்ச்செல்வன் பாணியில் சொல்வீர்கள் போல் உள்ளது.

What is the relationship to Supa Thamilchelvan and your sarcastic response. This where you find difference between an educated gentleman like Shun and you. Shun respected you as a journalist though your questions are to accuse him where as you behave like Kehaliya Rambukana or Gotapaya Rajapakse without any relavance . This shows your third class mentality and attitude where you cannot respect the comments against you and your web.

நண்பர் அஜித்க்கு நான் எதற்கு இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டு இருந்தேன் என்று கேள்வி எழுப்பி உள்ளீர்கள்.
//தேசம்நெற்: தமிழ்நெற் இணையத்திற்கும் உங்களுக்குமான உறவு என்ன?
தேசம்நெற்: இவ்விரு நிகழ்வுகளையும் ஏற்பாடு செய்த நோர்வே அரசின் நோக்கம் அல்லது மறைமுக நோக்கம் என்னவாக இருக்கும் என நீங்கள் கருதுகின்றீர்கள்?//

இதே போன்ற கேள்விகளுக்கு பேராசிரியர் ஏன் பதிலளிக்கவில்லை என உங்களுடைய சிந்தனைக்கு முற்றிலும் எதிர்மாறான சிந்தனையுடைய உண்மையான தீவான் பதில் கேள்வி எழுப்பி உள்ளார்?
//1. தமிழர்களை அழைத்து தமிழில் அரசியல் பட்டறையும்இ கருத்தரங்கும் நடத்தியதன் பின் உள்ள சக்தி யார்?
2. நோர்வேஜியன் அரசா? வேறு யாராவது தன்ஆர்வ தொண்டு நிறுவனமா?
3. அச் சக்திக்கு தமிழில் தமிழர்களை அழைத்து இன் நிகழ்வை நடத்த வேண்டிய தேவை என்ன?//

தேசம்நெற் ஒரு பொதுத் தளம். அது அஜித் போன்ற சிந்தனை உடையவர்களுக்காக மட்டுமோ அல்லது உண்மையான தீவான் போன்ற சிந்தனை உடையவர்களுக்காக மட்டுமோ நடத்தப்படுவதில்லை.

உண்மைகளை வெளிக்கொணருவதற்காக ஊடகவியல் விதிகளை மதித்து பரந்துபட்ட குறிப்பாக இலங்கைத் தமிழ் மக்களுக்காக நடாத்தப்படுகின்றது.

அஜித் சு ப தமிழ்ச் செல்வன் ஹெகலிய ரம்புக்வெல கோதபாய ராஜபக்ச அனைவரும் அடிப்படையில் ஒரே மாதிரியானவர்கள். ஆனால் அவர்கள் பேசும் மொழியும் இருந்த இருக்கின்ற மொழியும் தான் வேறானது. அதனால் தான் இந்த யுத்தத்தின் இடையே எழுதப்பட்ட ஒரு கட்டுரையில் பிரபாகரன் ஒரு சிங்கள ராஜபக்ச என்றும் ராஜபக்ச ஒரு தமிழ் பிரபாகரன் என்றும் குறிப்பிட்டு இருந்தேன்.

உங்களுடையது மட்டுமல்ல ஒவ்வொருவருடைய கருத்தையும் மதிக்கின்றோம். அதனால் தான் நீங்கள் யார் என்று தெரியாது போனாலும் கருத்தை கருத்தாக மதித்து உங்களுடைய கருத்துக்களுக்கு பதில் தருகின்றேன். அதற்காக நீங்கள் சகட்டுமேனிக்கு குற்றச்சாட்டுக்களை சோடித்து சேறடிக்க மற்றக் கன்னத்தையும் தருவதற்கு நான் புத்தர் யேசு காந்தியல்ல.

பேராசிரியர் சண் கற்றறிந்த மதிப்பிற்குரியவர் என்பதில் எவ்வித கருத்து வேறுபாடும் கிடையாது. ஆனால் அஜித் ‘எடியுகேற்றற் ஜென்டில்மன்’ என்ற உங்களுடைய சிந்தனைமுறை இருக்கின்றதே அது மிகவும் ஆபத்தானது. இதுவே யாழ்மையவாதச் சிந்தனை. அந்தச் சிந்தனை தான் உங்களைப் போன்றவர்கள் தாயத்துச் சிறார்களை பள்ளிக்குச் செல்லவிடாமல் முள்ளிவாய்க்காலில் தள்ளியது. நீங்கள் யார் என்பது தெரியாவிட்டாலும் உங்களுடைய சிந்தனை அம்மணமாக வெளிப்படுகிறது.

ஆனால் அஜித் ‘எடியுகேற்றற் ஜென்டில்மன்’ என்ற உங்களுடைய சிந்தனைமுறை இருக்கின்றதே அது மிகவும் ஆபத்தானது.
The sarcasting and biased journalism is much dangerous than my யாழ்மையவாதச் சிந்தனை. I dont deny that you are also eductaed one but it is your indecent behaviour that makes to judge you in the same category of Gotapaya.

ஒருநபர் சில கருத்துக்களை தெரிவித்தால் முதலில் அந்த கருத்துக்கள் பற்றிய விமர்சனத்தை தெரிவிக்க வேண்டும். அதன்பின்னரே அந்த நபர் தான் தெரிவித்த கருத்துக்களுக்கு விசுவாசமானவரா என பார்க்கவேண்டும். இதுவே ஆரோக்கியமான விமர்சன அணுகுமுறையாகும். அதைவிடுத்து அவர் மாக்சியவாதியா? அவர் எங்கு எப்படி வாழ்கிறார்? என்றெல்லாம் தமக்கு தெரிந்த அறிவையெல்லாம் காட்டுவது நல்லதல்ல என்பதே என் கருத்தாகும்.

இங்கு சண்முகரத்தினம் அவர்கள் பல கருத்துக்களை கூறியுள்ளார். அது பற்றி எதுவம் பேசாது அவர் நோர்வேயில் வாழ்வதை தவறாக ஒருவர் முன்வைக்கிறார். சண்முகரத்தினம் அவர்கள் ஒரு சிறந்த மாக்சியவாதியா என்பது குறித்து என்னால் சொல்லமுடியாது என்றாலும் ஒரு மாக்சியவாதி முதலாளித்துவ நாட்டில் வாழக்கூடாது என்ற கருத்து தவறானது என்பதை என்னால் உறுதியாக கூறமுடியும்.

ஏனெனில் மாக்சியத்தை முன்வைத்த மாக்ஸ் எங்கெல்ஸ் போன்றோர் இறக்கும்வரை லண்டனில்தான் வாழ்ந்துள்ளனர். அதன் பின்னர் லெனின் புரட்சி வெல்லும்வரை வெளிநாட்டில்தான் வாழ்ந்துள்ளார். (சில காலங்கள் லண்டனிலும் வாழ்ந்துள்ளார்) அதன்பின் “சே” அவர்கள் கியூபா புரட்சியின் பின்னர் வேறு நாடுகளுக்கு சென்று இறக்கும்வரை போராடியுள்ளார. அதன்பின்னர் சண்முகதாசன் அவர்கள் தனது இறுதிக்காலத்தில் இங்கிலாந்தில்தான் வாழ்ந்துள்ளார். எனவே முதலாளித்துவ நாடுகளில் வாழ்ந்ததற்காக இவர்களை யாரும் மாக்சியவாதிகள் அல்ல என்று கூறுவதில்லை. அதலால் இதில் இருந்து உணர்ந்து கொள்ளக்கூடியது என்னவெனில் ஒருவர் எங்கு வாழ்கிறார் என்பதை வைத்து அல்ல மாறாக எப்படி வாழ்கிறார் என்பதைவைத்தே அதாவது புரட்சிக்காக வாழ்ந்தாரா என்பதை வைத்தே அவர் மாக்சியவாதியா என்பது கணிக்கப்படுகிறது. எனவே இங்கு சண்முகரத்தினம் அவர்கள் நோர்வேயில் வாழ்வது தவறல்ல மாறாக அவர் புரட்சிக்காக பங்களிக்கிறாரா என்பதே பார்க்கப்படல் வேண்டும்.

மாக்சின் “மூலதனம்” புத்தகத்தை இரண்டுமுறை படித்து ஏற்றுக்கொள்பவனே உண்மையான மாக்சியவாதி என லெனின் குறிப்பிடுகிறார். அதன் பின்னர் மாவோ அவர்கள் மாக்சியத்தை படித்தால் மட்டும் போதாது அதற்காக உழைக்கும் மக்கள் மத்தியில் வேலை செய்பவனே உண்மையான மாக்சியவாதி என்று கூறுகிறார். எனவே இன்று சண்முகரத்தினம் அவர்களைப் பார்த்து மாக்கியவாதி அல்ல என்று கூறுபவர்கள் முதலில் தங்களை தாங்களே இதற்கு பொருத்திப் பார்க்கட்டும்.

அவரவர்கள் தத்தமது புலமைகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். புலமைகளில் சான்றிதழ் பெறுவதாக இருந்தால் தம்மை மாக்கிஸிவாதிகளாக காட்டிக்கொள்ள வேண்டிய தேவையும் இருக்கிறது போலிருக்கிறது இக் காலகட்டத்தில். முப்பதில்லிருந்து ஐம்பது காலப்பகுதிகள் வரை தலைசிறந்த மாக்ஸியவாதிகளை இலங்கை பெற்றெடுத்தை அமெரிக்காவிலிருந்து வெளிவரும் “வேக்கஸ்லீக்” வெளியிடும்
பத்திரிகை மூலம் தான் புலம்பெயர்நாட்டில் முப்பதுவருடங்களுக்கு மேலாக வசிக்கும் தமிழ் இனத்தை சேர்ந்த நான் அறியக்கூடியதாக இருக்கிறது.
இலங்கையில் மாக்ஸிவாதிகள் மாக்ஸியகட்சிகள் என்பதற்கு குறைவே இருந்ததில்லை. கடகம் கடகமாக கொட்டிக்கிடந்தது. ஆனால் அதை பொறிக்கி தின்பார் யாரும் இல்லை. ஆகக்குறைந்தது ஒருமாக்ஸியவாதி இருந்தால் கூடா இலங்கையில் எனது தாய்மண்ணில் முப்பதுவருடகால யுத்தத்தை தடுத்து நிறுத்தியிருக்க முடியும்.

முதாலிளித்துவத்தின் சூழ்ச்சிவலைகளில்லிருந்து எமது மக்களை பாதுகாத்திருக்க முடியும். இன்றைய நிலையில் மாக்ஸியம் என்றால் என்ன? ஒருநாட்டில் ஐக்கிய பட்டு வாழக்கூடிய பலஇனமக்களுக்கு துரோகமாக-பாதகமாக விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடியதா? என்பதே!.
மாக்ஸியம் சர்வதேச தொழிலாளிவர்கத்தின் ஐக்கியத்தையும் அவர்களின் ஒருமித்த ஒத்துழைப்பையும் கோருகிறது. இந்த ஒத்துழைப்பால் மட்டுமே சர்வதேச மூலதனத்தை தோற்கடிக்க முடியும் என்றும் பிரகடனப்படுத்துகிறது.
றாயாகரன் ஏற்கனவே எம்மால் அறியப்பட்டவர். புலியும் பாசிசம். மகிந்தாராஜய பக்சாவும் பாசிசம் என இன்றவரை சொல்லி கொண்டிருப்பவர். இருநாட்டில் இரண்டும் பாசிசமாகயிருந்தால் இந்தநாட்டுமக்கள் யாரிடம் போய் அடைக்கலம் தேடுவது? பிரான்ஸ்சில் இருக்கும் றாயாகரனிடமா?
றயாகரன் இலங்கையில்லுள்ள மக்களை மட்டுமல்ல பரீஸ்லுள்ள மக்களையும் தனது வரட்டுத்து தத்துவவாதத்தால் பகைத்துக் கொண்டவர். அவருக்கு ஒரு கூட்டம் இருக்குமென்றால் மத்தளஒலி கேட்டு மலைப்பாம்பு தையிலம் வாங்கும் கூட்டமாகவே இருக்கமுடியும். இவரடிக்கும் மாக்சியமத்தள ஒலியை கேட்பார் யாரும் இல்லை என்பதே எனது அபிப்பிராயம். அப்படியிருந்தால் அவர்களையும் எதிர்கொள்ளுவோம்.

பேராசியர் சமுத்திரம் என்கின்ற சண்முகரட்ணம் கலந்துரையாடலில் கலந்து கொண்டு-ஐக்கிய இலங்கைக்குள் ஜனநாயகரீதியில் தேசிய இனப்பிரச்சனைக்கு தீர்வு என்று முன்மொழிவார்ரானால் அவரை முற்போக்காளராகத் தான் அடையாளம் காணவேண்டியுள்ளது. இலங்கை மக்களின் ஐக்கியத்தை கோருபனாலேயே இலங்கை தொழிலாளி வர்கத்தையும் ஸ்தாபிக்கிற பொறுப்பையும் எதிர்பார்க்க முடியும்.

ஒருகாலத்தில் ஒன்பதுமான பேரும் புலிகளாக தான் இருந்தார்கள். இன்றைய நிலை அதுவல்ல. புலிகளும் ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்கா ஒத்துழைக்கலாம். றயாகரனின் குற்றச்சாட்டையும் மீறி.
சிறுகுறிப்பு: றயாகரனின் கதைகளை ஒரு பொருட்டாக எடுத்து தேசம்நெற்றில் பிரசுரித்த தேசம்நெற்றிக்கு எனது ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள். இனியாவது முற்றுப்புள்ளி வையுங்கள். அவர் தன்னளவில் மாக்ஸியவாதிதான். அப்படியே இருந்து விட்டு போகட்டும்.

// உங்களின் “பகைத்துக் கொள்ளாத ” தத்துவபோராட்டம் எங்கே வர்க்கப் போராட்டத்தை திறந்தது..??.// ப்பிரசன்னா…
வர்க்கப் போராட்டத்தை நடத்துவது ஒரு தனிமனிதனின் செயல்பாடுகள் அல்ல. அது சமூக பொருளாதர உறவுகளில் ஏற்படும் ஈடையூறுகள் பின்னடைவுகளின் பிரதிபலிப்பு. இதற்கு தனியொரு மனிதன் பொறுப்பேற்க முடியாது. வர்க்க போராட்டத்திற்கு பொறுப்பு எடுக்கிற ஸ்தாபனத்தின் கடமை.கட்சியின் கடமை. இதில் சந்திரன்.ராஜா வின் பாத்திரம் மிகமிக அற்பமானது. துரும்பானது. இதன் அர்த்தம் எந்த சமூகத்தின் உறவுகளின் போக்கையும் ஒரு தனிமனிதனால் கட்டுப்படுத்தி விட முடியாது.

உலக சமூகபொருளாதர வெடிப்புகளில் இருந்தே வர்க்கப்போராட்டம் விருத்தி கொள்ளும். வர்கப்போராட்டத்தை அபிவிருத்தி செய்வது ஒருசர்வதேச கட்சியாகத்தான் இருக்க முடியும்.இதனால் மட்டுமே! வாக்கப்போராட்டத்தை வெற்றிக்கிட்டு செல்ல முடியும். ஒரு வர்கப்போராட்டத்தை இலங்கை அரசியலிருந்து அணுகுவதும் தவறானதே! அது சர்வதேசியத்துடன் இணைக்கப்பட்டு ஒன்றாகக் கலந்து பிரிக்க முடியாதவாறு இருக்கிறது. இதில் இருந்தே இலங்கை வர்கப்போராட்டத்தை தீர்மானிக்க முடியும்.

அரசியல் கேள்விபதில் வந்தால் பின்னோட்டங்களும் பலதும் பத்துமாக தான் வரும். சிறீதரன் கேள்வி மட்டும் தான் பொன்னான கேள்வி மற்றவர்களின் கருத்து மண்னானவை பேராசியர் சண்முகரத்தினம் அதற்கு தான் பதில் சொல்ல வேண்டுமென்பதும் நோக்கத்தை சிதைக்கிறது என்பதும் அசட்டுதனமானது சுபன்.
சிறீதரனின் கேள்வி உங்களுக்கு பொன்னாக இருந்தால் இன்னொருவருக்கு அசட்டுத்தனமாக இருக்கும் அதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
இது பொதுத்தளம். இலங்கை அரசியலைப் பற்றியே விவாதம் நடக்கிறது. இதை நீங்கள் தனிப்பட்ட உறவாகக் கருதினால் மூன்றுபேரும் தொலைபேசியூடாக உரையாடிக் கொள்ளுங்கள். அதை யாரும் சிதைக்கமாட்டார்கள்.

chandran.raja
முக்கியமாக… ”ஒரு வர்கப்போராட்டத்தை இலங்கை அரசியலிருந்து அணுகுவதும் தவறானதே!”

”அது சர்வதேசியத்துடன் இணைக்கப்பட்டு ஒன்றாகக் கலந்து பிரிக்க முடியாதவாறு இருக்கிறது. இதில் இருந்தே இலங்கை வர்கப்போராட்டத்தை தீர்மானிக்க முடியும்.”
(அடிக்கோடு என்னுடையது)

இவ்வாறான கருத்தை சமுத்திரனே ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார் என்பது எனது கணிப்பு… இருக்கவும்,
இந்தப் பின்னூட்டங்கள் சண்’னின் தலையங்கத்துக்கும் சொல்லவருகிற கருத்துக்குமாக இருக்கிறது…

தலையங்கத்தைப் பொறுத்தவரை எல்லா இடதுசாரிகளும் பிவினையை விரும்பியதோ, ஆதரித்ததோ கிடையாது. இது ஒரு புதுவிசயமல்ல…
அன்று சமுத்திரனால் இலங்கைத் தேசிய இனப் பிரச்சனை பற்றி, சிங்கள பெருந் தேசிய இனவாதம் – அதன் அடிப்படைகளும், மேலாதிக்கமும் என்னும் தலைப்புடன் ஒரு நுாலை எழுதியிருந்தார்.

தேசிய இனப் பிரச்சனையை புதியஜனநாயகப் புரட்சியாக முன்னெடுத்த ‘தமிழீழ தேசிய விடுதலை முன்னணி’யின் அரசியல் அறிக்கை, திட்டத்தை விமர்சனம் செய்த சமுத்திரன், ‘புரட்சிகர அரசியல் முதன்மை பெற’ என்ற விமர்சனத்துடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார். இருப்பினும் சமுத்திரன் தொடர்ந்தும் பார்வையாளராகவே இருந்தார்… (ஒரு பத்திஜீவியாக?!)

2006 ஆம் ஆண்டளவில் சமுத்திரன் போன்றவர்கள் புலிகளை தேசிய சக்தியாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். (எனக்குத் தெரிந்த அளவில்)முள்ளிவாக்காலின் இறுதி யுத்தத்தில் இவர்கள் மக்கள் தரப்பின் கோரிக்கையை ”மக்களைப் புலிகள் விடவேண்டும்” என்ற கோரிக்கையை சர்வதேசங்களும் முன்வைத்தபோதும்.. இவர்கள் புலிகளின் கோரிக்கைக்காக வீதிக்கு வந்தார்கள்..

இது அவரவரின் அரசியற் பார்வை…

ஆனால் நோர்வேயில் பல சுயாதீனமான குழுக்கள் கடந்த காலத்தில் பத்திரிகை, அரசியற் சந்திப்புக்கள், ஜனநாயகத்துக்கான குரல்… போன்ற காத்திரமான பங்களிப்பை முன்னெடுத்து வந்தனர் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

முள்ளிவாக்காலின் பின்..
மேற்குலகின் ‘இறகுச் சூட்டை’ விரும்புவது முனைப்புப் பெற்று வருவது, வருத்தத்துக்குரியது. வெளிப்படையான விமர்சனமும், நிபந்தனையும் இல்லாத எந்தக் கூட்டும் பலவீனமானது. இருக்கவும் இறுதி யுத்தக் காலத்தில் புலம் பெயர்ந்த மக்களின் மேற்குலகு மீதான எதிர்பார்பை (எசமான் நேசத்தை) சொந்தப் பலமாக மாற்றாத எந்தப்போக்கும் சரியானதுமல்ல…

நேர்வேயின் அரசசார்பற்ற நிறுவனங்கள் இலங்கை பிரச்சனை தொடர்பாக தனித்த ஓர் தேசிய இனத்தை கவணத்தில் கொள்வதும், புலம் பெயர் சிங்கள மற்றும் முஸ்லீம், மலையக…. மக்களை விலத்திய செயற்பாடுகளையும், ”ஐக்கிய இலங்கைக்குள் ஜனநாயக அடிப்படையில் தேசிய இனப்பிரச்சனைக்கு தீர்வு காண்பதையே நான் வலியுறுத்தி வருகிறேன்” என்று கூறும் சமுத்திரன்: இங்கே எதைச் செய்துள்ளார்?

அன்று சண்முகதாசனுடன் ஏற்பட்ட தத்துவ வேறுபாட்டுக்குக் கூட ‘இனவாதத்தை’ பயன்படுத்தியதை தோலுரித்துக்காட்டிய சத்திரனின் புத்தகக் கருத்துக்கள்: இன்று தலையங்கத்துக்கும் – நடைமுறைக்கும் இடையே ஏன் கேள்விகளை மட்டும் விட்டுவைக்கிறது?

” உள்நாட்டு யுத்தம் இடம்பெறும் போது பொதுமக்களின் அன்றாட வாழ்வு முற்றாகச் சீர்குலைக்கப்படுகிறது. அவர்களின் அத்தியாவசியத் தேவைகளைப் பெறுதல் – குறிப்பாக மிகவும் அடிப்படையான உணவு, உடை, மருந்துகள் போன்றவை மிகவும் கடினமாகிறது. இந்த நிலையில் சமூகத்தின் வர்க்க முரண்பாடுகளின் வெளிப்பாடுகள் பல வடிவங்களைப் பெறுகின்றன. உதாரணமாக பாசிசம் வெற்றி கொண்ட நிலைகளிலெல்லாம் (இங்கு இத்தாலி, ஸ்பெயின், போன்ற நாடுகளையும் சமீப காலத்தில் பல மூன்றாம் உலக நாடுகளையும் மனதிற்கொள்ளலாம்)

நடுத்தர சக்திகள் பாசிசத்தின் பக்கமே சென்றன. இந்த நடுத்தர சக்திகளே அதன் வெகுஜன அடிப்படையாகியது, அத்துடன் நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் கீழ்மட்ட வர்க்கத்தினர் நியதிவாதத்துக்குப் பலியாகினார்கள். சமூகசக்திகளின் சமன்பாடு எதிர்ப் புரட்சிக்கு சாதகமாகியது. ஆரம்பகட்டத்தில் நம்பிக்கையுடன் முன்னேறிய புரட்சி எதிர்ப் புரட்சியால் தோற்கடிக்கப்பட்டது. எனவே உள்நாட்டு யுத்தத்தின் விளைவு எப்படி அமையும் என்பதை ஆரம்பநிலைகளை வைத்துச் சொல்லுவது சுலபமில்லை. போதிய அளவு அரசியல் உணர்வும் ஸ்தாபனமாக்கலும் அடிப்படைத் தேவைகளின் ஆகக்குறைந்தளவு பூர்த்தியும் இல்லாத நிலையில் பரந்துபட்ட சமூகப் பிரிவுகள் குறிப்பாக நடுத்தர வர்கதஇதினர், சிறு உற்பத்தியாளர்கள் அடக்குமுறை போதாமை போன்றவற்றின் தாக்கத்தாலும், இயக்கங்கள் சிலவற்றின் தீவிரவாதத்தாலும், மக்களிடம் இருந்து பிரிந்து செயற்படும் இராணுவவாதப் போக்குக்களாலும் தெிர்ப் புரட்சியின் பக்கம், பாசிசத்தின் பக்கம் போய்விடும் அபாயம் எப்போதும் உண்டு. வரலாறு மீண்டும் ஒரு தடவை புரட்சிக்கு அதே சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுப்பதில்லை என்பது பொது விதி….”

நன்றி: – ‘புரட்சிகர அரசியல் முதன்மை பெற’ – சமுத்திரன் –

இவ்வளவு தெளிவாகச் சொன்ன சமுத்திரன் நடைமுறையில் எங்கே போய் நின்றார்??

ப்பிரசன்னா 26 06 10

தோழர்! ப்பிரசன்னா நீங்கள் வெகுதூரம் போய்விட்டீர்கள் என்றே கருதுகிறேன். இது தான் உண்மை. எனக்கு பேராசியர் சண்முகரத்தினத்தை தெரியாது. ஆகக் குறைந்தது ஒரு கட்டுரையை கூடப்படித்தது கிடையாது. அப்படியிருக்கும் போது அவரைப்பற்றி எப்படி நான் மதிப்பீடுசெய்ய முடியும்?. எனக்கு தெரிந்தது தேசம்நெற்-சண்முகரத்தினத்தின் பேட்டி மட்டும் தான். அதில் இருந்து வந்தவையே எனது கருத்துக்கள்.

புலிகளும்- நோர்வேயும் எப்பவும் எனது நுhறு வீத சந்தேகத்திற்கு உட்பட்டவை. (நோர்வே அரசைத்தான் சொல்லுகிறேன். நோர்வே மக்களை அல்ல) ஐக்கியபட்ட இலங்கைக்குள் தமிழ்மக்களின் அரசியல் தீர்வு பற்றியதே! (ஒன்றை சொன்னால் ஆச்சரியப்படாதீர்கள். தமிழ்மக்களுக்கு என்ன தீர்வு வேண்டுமென்று இன்றை வரைக்கும் எனக்கு தெரியாது) புலிகளுக்கு முந்திய காலத்தில் லஞ்சம் வாங்காத தமிழ்பொலீஸ்சையோ லஞ்சம் வாங்காத தமிழ் விதானையோ கொள்ளையடிக்காத தமிழ் ஓவிசியரையோ நான் என் வாழ்நாளில் கண்டதில்லை.

தமிழ்மக்களின் வறுமையைவிட சிங்களமக்களே கூடுதல் வறுமையில் வாடுவதாககருதுபவன் நான். ரோகன் விஜயவீராவின் புரட்சியால் சிங்களமக்கள் பட்ட ததுன்பத்தை நேரால் கண்டுகழித்தவன். வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் செய்த புரட்சியால் ஆட்டுக்கல்லில் அகப்பட்ட உழுந்து மாதிரி தமிழ்மக்கள் அரைபட்டு வெளிவந்தார்கள். இதற்கு பிறகும் புரட்சி வேண்டுமா?புரட்சி செய்யாமல் மக்கள் இருப்பதே புரட்சிகரமானது என்ற கொள்கையுடையவன். ஏன்னென்றால் உலகம் அந்தவிதத்தில் தான் புரட்சிக்கு அர்த்தம் கற்பித்து வைத்திருக்கிறார்கள். வரலாற்று விதி கொடுமையானதே! யாருக்கும் ஈவுஇரக்கம் காட்டுவதில்லை. மக்கள் கொடுமை வறுமை தாங்காது புரட்சி செய்யும் போது இன்றைய புரட்சிக் கதாநாயகர்கள் உறங்கி விடுவார்கள் என்றே நினைக்கிறேன்.

விஷயம் இதுதான்.இலங்கையில் நடந்த யுத்தம் எம்மால் ஏற்படுத்திய யுத்தமே அனுபவித்தவனை விட அழிந்தவன் சிங்களத்திலும் தமிழ்மக்களிலும் அப்பாவி தொழிலாளி விவசாயி இராணுவ வீரர்களே!அத்துடன் இளைய தலைமுறைகளையும் பலிகொடுத்து விட்டோம். யுத்தத்தை முழுமையாக வெறுப்பதை விட வேறுவழியில்லை. மிஞ்சியிருப்பது பேச்சுவார்த்தை ஒன்று தானே! அதை இனி யார் செய்தால் தான் என்ன?.ஆயுதம் இல்லாமல் ஆதாயம் தேடுவதாக இருந்தால் பரவாய்யில்லை என்றுதான் திருப்திப்படவேணடியுள்ளது தற்போதைக்கு நாளைய உலகம்??

Kannan on June 23, 2010 1:38 pm “இரசியாவில் மேற்படிப்மை மேற்கொண்ட சமுத்திரன் தன்வாழ்க்கையை ஏன் வலதுசாரி நாடுகளில் மையம் கொள்ளப்பண்ணியுள்ளார்”

As far as I know Prof Shan graduated from Predeniya University and he never studied in Russia.

Now that may disqualify prof Shan from discussing “Left Politics” according to Kannan’s logic.

I admire Kannan’s vivid immagination which many of us sadly do not possess.

Chithraleha’s comments are revealing, not for what it said but for what did not say. As I wrote in my first comment in this forum “Commission and Omission” are part of mudslinging, melodrama for those who have nothing better to contribute. This is nothing new and won’t stop here. S/he has quoted one sentence out of a two page article. Perhaps, s/he never bothered to read the whole article through to the end. Otherwise, s/he would have grasped the content and the message enshrined in the article. Lifting a sentence from two page article and then to say “This is the way of justifying the murder of Ketheeswaran by the LTTE ( Shanmugaratnam Style)” is presumptuous. Nowhere in his article Prof Shan justified the killing of Kethesh nor did he condone it.

He was forthright in his condemnation. Chithraleha should do well to read the whole article and then comment on issues that s/he finds disagreeable. If one is capable of writing a one-liner article why bother with two full pages?

Let me summarise what I gathered from reading the article:

1.Prof Shan describes his friend’s qualities and grieves for his death. He say’s “But there was no question that the killing of Kethesh, an unarmed, unprotected dissident Tamil intellectual, must be condemned.” He continues “…..I found that I was not alone in wondering what might have led to his decision to accept a political appointment. Nor am I alone in condemning his killing as a dastardly act.” The message was loud and clear that he wished the “fiercely independent Tamil nationalist and an uncompromising advocate of human rights “Kathesh to live and serve the people.

2.He calls for “an end to political assassinations and massacres of innocent civilians in Lanka.”

3.He names the victims of assassinations, journalists and others included.

4.What Prof Shan said about the gun culture and I quote “The Tamil community has borne the brunt of politically motivated killings. It remains in the grip of a gun culture unleashed by rival parties. The gun was originally meant to serve the struggle for the liberation of the Tamils. But soon it took command of politics and has often been used to settle sectarian disputes by military means. I am not the first to say this, nor is this the first time I say it. Tamils need to reinvent the culture of intellectual pluralism and open political debate.” If this was not a clear message then what is?

5.On the pathetic situation of the Tamil speaking
people this is what he had to say “However, internecine conflicts and the violent suppression of different ideas and perspectives on the national question and its resolution have done much harm to the Tamil cause and struggle. In the eyes of his killers Kethesh was a ‘traitor’ but the world at large saw him as an intellectual with a different approach to the grievances of the Tamil people. Those who regarded him as a traitor should have taken the trouble to argue their case politically and show why his approach was wrong”.

6. In the final paragraph Prof Shan says “My condemnation of the killing of Kethesh and my opposition to the gun culture that plagues the Tamil community cannot obviously be construed as an endorsement of government policy or the ways in which the government’s Peace Secretariat conducts its affairs.”
Chithraleha wrote “All are parts of comical scenes of the Post Prabhakaran. We have no shortage for clowns”. Honestly I did not understand what s/he is trying to communicate?
For the benefit of many who did not have access to Prof Shan’s article I attach it here.
Assassinations and Counter Assassinations
m Assassinations and Counter Assassinations:
Reflections on the killing of Kethesh Loganathan
By Professor N. Shanmugaratnam
As I stood looking at the bespectacled face of the slain Kethesh lying in a coffin at Jayaratne funeral parlour, I could not help wondering why he accepted a high-ranking position at the government’s Peace Secretariat. What might have motivated this fiercely independent Tamil nationalist and an uncompromising advocate of human rights to join a highly politicised agency of the government? Did he think he could influence the government to move away from the majoritarian unitarist mindset and towards a genuine power sharing arrangement to solve the national question? Did he think he could engage President Rajapakse in a reasoned dialogue and convince him to abandon the JVP and JHU and their supremacist, militarist line? I was not sure if I was asking myself the right questions. But there was no question that the killing of Kethesh, an unarmed, unprotected dissident Tamil intellectual, must be condemned. After talking with several friends and acquaintances of Kethesh in Colombo, I found that I was not alone in wondering what might have led to his decision to accept a political appointment. Nor am I alone in condemning his killing as a dastardly act.
However, one must go beyond condemning this particular murder and call for an end to political assassinations and massacres of innocent civilians in Lanka. Assassins had taken the lives of several Tamil politicians and activists. Many journalists have paid the ultimate price for reporting the truth, for knowing the identity of the perpetrators of extra judicial killings, or for taking the ‘wrong’ side. Nimalarajan, Sinna Bala, Nadesan, Rohana Kumara, Taraki (D.Sivaram), Relangi Selvarajah, Sampath Lakmal … . this is not the beginning or the end of the list of the fallen journalists. Humanitarian workers have been massacred, Christian priests who provided shelter to the displaced have disappeared and it is feared that they might have been killed. The state’s air force has been bombing several areas in the North-East in the name of defending what the government calls sovereignty. But it has left scores of innocent citizens of the same state dead and many more displaced. Some statements from the Peace Secretariat in the days of the Mawil Aaru conflict and after made one wonder if they were emanating from a ‘war secretariat’. How did Kethesh, the impassioned advocate of engagement and peaceful means, see his role in such an environment? I do not know the answer. Perhaps someone does.
The Tamil community has borne the brunt of politically motivated killings. It remains in the grip of a gun culture unleashed by rival parties. The gun was originally meant to serve the struggle for the liberation of the Tamils. But soon it took command of politics and has often been used to settle sectarian disputes by military means. I am not the first to say this, nor is this the first time I say it. Tamils need to reinvent the culture of intellectual pluralism and open political debate. And that culture needs to be regenerated by us from within our own society which I have no doubt is capable of absorbing transformative ideas and values from other societies. This must happen sooner than later to safeguard the justness of the cause of the Tamil people, to sustain the struggle politically, and to build a democratic society. It is widely recognised that the armed struggle has restored to the Lankan Tamils a great measure of dignity, while drawing the attention of the world to their legitimate grievances. However, internecine conflicts and the violent suppression of different ideas and perspectives on the national question and its resolution have done much harm to the Tamil cause and struggle. In the eyes of his killers Kethesh was a ‘traitor’ but the world at large saw him as an intellectual with a different approach to the grievances of the Tamil people. Those who regarded him as a traitor should have taken the trouble to argue their case politically and show why his approach was wrong. What is the point in having so many Tamil and English websites, newspapers and magazines, TV channels and radio stations if we cannot use them for open exchange of views and for debates to develop an enlightened political culture in Tamil society?
My condemnation of the killing of Kethesh and my opposition to the gun culture that plagues the Tamil community cannot obviously be construed as an endorsement of government policy or the ways in which the government’s Peace Secretariat conducts its affairs. The government talks of negotiations and peace without clearly stating its political stand on the national question. What emerges clearly from its practice is that it is pursuing a majoritarian supremacist agenda in the name of the sovereignty and sanctity of the unitary state. The problem with the state is that it is not just a unitary state but a communalised, desecularised, majoritarian unitary state. We cannot build a truly democratic Lankan society without restructuring the state to make it ethnically neutral (i.e. truly multiethnic) through an elaborate arrangement for autonomy and power sharing in a united Lanka. This should be the agenda of a government that is sincere and serious about achieving lasting peace in the country and to all its peoples. No government so far has had the political will to do this. The conflict cannot be transformed as long as this failure continues. Individual Tamil intellectuals like Kethesh could do very little to change this situation.
N. Shanmugaratnam is Professor of Development Studies
Head of Research Department of International Environment & Development Studies, Noragric, Norwegian University of Life Sciences (UMB)
http://tamilweek.com/news-features/archives/543