தலை வணங்குவோம் தியாகிகளுக்கு : ரஞ்சன்

கடந்த வருடம் இந்த கட்டுரைக்கு எழுதப்பட்ட பின்னூட்டங்களைப் பார்க்கும் போது இந்த வருடம் ஏற்பப்ட்டுள்ள மாற்றங்களும் தமிழ் பேசும் மக்களின் நிலைகளும்……….

பத்மநாபாவின் நினைவு தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்காக உயிர் துறந்த அனைத்துப் போராளிகளினதும் நாளாக நினைவு கூரப்பட வேண்டும். தமிழ் மக்கள் சகோதரக் கொலைகளை ஏற்றுக் கொண்டார்கள் என்பதை விட ஏற்ற்க்கொள்ள ஆயுதமுனையில் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டார்கள் என்பதுதான் சரியானது. ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணி தத்துவார்த்த ரீதியில் முந்திநின்ற போதிலும்,நடைமுறைத் தந்திரோபாயத்தில் அவர்கள் புலிகளின் பின்னாலேயே ஓடினார்கள். அவர்கள் மக்களிடமிருந்து அன்னியப் படுத்தப்படுவதற்கு இதுதான் பிரதான காரண்ம் என்பதை (முன்னாள்) தோழர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா தெரியவில்லை.

நாம் இனிமேலாவது நடைமுறையிலுள்ள் பிரச்சனைகள் பற்றி சிந்தித்து அவற்றிற்கான தீர்வுகளுக்கான வழிகளைத் தேடும் முயற்சியில் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து கொள்ள வேண்டும். இனிமேலும் தனித்துநிற்பதால் எதுவும் சாதிக்கப்படப் போவதில்லை.

இன்றைய தினத்தில் தமிழ் மக்களுக்காக உயிர் துறந்த அனைத்துப் போராளிகளும் நினைவுகூரப்படவேண்டிய அதே வேளையில் தமிழ் பேசும் மக்களது விடுதலைக்காக தம்மை அர்ப்பணித்தவர் பலரது குடும்பங்கள் வாழ வழியின்றி வறுமையாலும் சமூகத்தால் கைவிடப்பட்ட விரக்தியாலும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதை சமூக அக்கறை கொண்ட அனைவரும் அறிவர். இன்றைய தினததில் அக்குடும்பங்களுக்கு உதவக்கூடிய வகையில் ஏதாவது முயற்சியை முன்னெடுக்க முனைந்தால் அதுவே தோழர் பத்மநாபாவுக்கும் ஏனைய தியாகிகளுக்கும் நாம் செய்யும் சிறந்த நினைஞ்சலி…

ஈழத்தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில் ஆயுதம் ஏந்திய இயக்கங்குளுள்ளே ஈரோஸ் தவிர்ந்த மற்ற எல்லா இயக்கங்களும் அமைதியான யதார்த்த பூர்வமான அமைதியான அரசியல் வாழ்வை முன்னிலைப் படுத்தி ஆயுதத்தை பயன் படுத்தவில்லை. ” ஈரோஸ் இயக்கம் கலைக்கப் பட்ட போது யாழ் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் பாலகுமார்; பரா ஆகியோர்கள் நண்பர்கள் என்ற முறையிலும் அந்த இயக்கத்தில் நீண்டகால உறுப்பினராக இருந்ததின் உரிமையிலும்அதன் தலைவர் பாலகுமாரையும் மூத்த உறுப்பினர் பராவையும் சந்தித்து எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு கட்டி வளர்த்த எம் இயக்கத்தை ஏன் இப்படிச் செய்தீர்கள் பாலா என்று கேட்டபோது அதற்கு பாலகுமார் சொன்ன அந்த அமைதியான விளக்கம் இன்னும் என் காதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. அது இது தான்…

அந்த சூழ்நிலையில் இலங்கை அரசுடன் சேர்ந்து தமிழினத்தை காட்டிக் கொடுத்து ஈபிஆர்எல் எவ் மாதிரி எம்மக்களின் அழிவிற்கு விடுதலை பெற்றுத்தருகிறோம் என்ற பெயரில் நாம் துரோகம் செய்யத்தயாராக இல்லை. அப்படி இனத்தைக் காட்டிக்கொடுக்கும் ஈனமான செயல் எம் நோக்கமுமல்ல.

அதே நேரம் அன்று பலமான மக்கள் ஆதரவுடன் இருக்கும் புலிகளுடன் சண்டையிட்டு அவர்களை அழித்து எம் இனத்துள்ளே எம் சகோதரர்களை அழித்து புலிகள் போல் அதற்காக எம்பலத்தையும் எமது இயக்க உறுப்பினரின் விலைமதிப்பற்ற உயிர்களையும் அநியாயமாக வீணடிக்கும் நோக்கமும் எமக்கில்லை.என்றார்.
அப்படியானால் புலிகளுடன் எம் தோழர்களை ஏன் இணைத்தீர்கள் என்று கேட்டதிற்கு….
நான் அதை செய்யவில்லை என்றார்..
அப்படியானால் நீங்கள் அவர்களுடன் சேர்ந்திருக்கிறீர்களே என்று கேட்டேன்
அது என் விருப்பம் தவிர இறுதியாக இராணுவ அரசியல் பொறுப்புக்களில் இருந்தவர்களை அழைத்து எனக்கு சொன்னமாதிரித்தான் சொல்லி வெளிநாடுகளுக்கு செல்ல விருப்பமான அனைவருக்கும் அதற்குத் தேவையான ஒழுங்குகள் செய்து வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பியதாகவும் மற்றவர்களில் பெரும்பாலானோர் விடுதலைப்புலிகளுடன் இணைந்து தொடர்ந்தும் போரட்டத்தில் பங்கு கொள்ளவிரும்பினார்கள் ஆனால் விடுதலைப் புலிகளுடன் சேருங்கோ என்று யாருக்கும் எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் சொல்லவில்லை என்றும் விடுதலைப் போராட்டத்தில் தொடரவிரும்புவோர் உங்களுக்கு தற்போது விடுதலைப் போராட்டத்தை யார் தொடருகிறார்களோ உங்கள் விருப்பத்தின் பேரில் சேருங்கள் என்று ஆற்றுப்பதடுத்தியகாகவும் கூறினார்…..

அப்படியானால் ஆயுதங்களை ஏன் விடுதலைப்புலிகளிடம் கொடுத்துர்கள் என்று கேட்டதிற்கு ….
உழவனிடம் தானே கலப்பையைக் கொடுக்க வேண்டும் கசாப்புக் கடைக்காரனிடம் கொடுக்க முடியுமா? என்றார்.
அதாவது ஆயதங்களை இலங்கை அரசிடமோ அல்லது அன்று இலங்கை அரசுடன் சேர்ந்து தமிழர்களைக் கொலை செய்து கொண்டிருந்த ஈபிஆர் எல் எவ் இடமோ கொடுக்க முடியாது அதை தேவையானவர்களுக்கு விடுதலை நோக்கி போராடுபவர்களுக்கு கொடுத்தால் பயன் படும் என்ற நோக்கிற்காகவும் எம்மிடம் இருந்த போராளிகளைவிட பல அதிக மடங்கான ஆயுதங்கள் இருந்ததால் அதை புலிகளுடன் இணைந்த எமது உறுப்பினர்களினூடாக வழங்க முடிவு செய்தோம்.

அதாவது அரசுடன் இணைந்து தமிழர் விடுதலைப் போரட்டத்தை காட்டிக் கொடுக்கவோ அன்றி விடுதலைப் பாதைக்குப் புறம்பாக புலிகளுடன் சண்டையிட்டு புலிகளை அழித்தோ அல்லது புலிகளால் தாங்கள் அழிக்கப்படவோ வழிவகுக்கப்படக் கூடாது என்பதால் இந்த முடிவை எடுத்தோம் என்று கூறி இந்த சூழ்நிலையில் எம் இயக்கத்தின் கோட்பாட்டிற்கு அமைய இதைவிட சிறப்பாக எமது போராளிகள் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியதும் தமிழ் மக்களை பாதிக்ககாததுமான வேறு எந்த முடிவை எடுத்திருக்கலாம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள் என என்னைக் கேட்ட போது அந்த சூழ்நிலையில் அவர் எடுத்த முடிவு சரியென ஏற்றுக் கொண்டேன். அவரும் இறுதிவரை ஒரு தமிழ் போராளியாக இருந்தாரே ஒழிய புலிப் போராளியாக புலி இயக்கத்தின் சீருடை அணிவதை தவிர்த்து வந்தார்.

ஆனால் ஈபிஆர்எல்எவ் தனது ஆயுத போராட்ட இறுதிக்காலத்தில் தமிழ் இளைஞர் யுவதிகளை ஆடு மாடுகளைப் பிடிப்பது போல் ஆயுதத்தால் துரத்தி வேட்டையாடியபோது நல்லூர் தேர்முட்டிக்குள்ளே நான் ஒழிந்து தப்பியதையும் மாண்புமிகு வடக்கு கிழக்கு மாகாண முதலமைச்சர் வரதராஜப் பெருமாள் தமிழ் மக்களின் முதாலாவது முதலமைச்சர் என்ற பெருமைக்குரிய பதவி ஏற்றசில நாட்களின் பின்பு யாழ்- சின்னக்கடையில் சறத்தையும் மடித்துக்கட்டிக் கொண்டு எம்மைத்தாக்கியதையும் ஓடிவந்த சயிக்கில் களையும் போட்டுவிட்டு நானும் என்நண்பர்களும் உயிர் தப்பினால் காணும் என்று ஓடியதையும் என் வாழ் நாளில் மறக்கமுடியாது.இதைவிட இந்திய இராணுவத்துடன் இவர்கள் சேர்ந்து செய்த கொடுமைகளையும் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் நினைவு கூரவேண்டும். பச்சை மட்டை அடி .பச்சை மிளகாய் தீத்தியது போன்ற இவர்களின் புதுமையான தமிழர்களுக்கான தண்டனை முறைகளையும் நினைவு கூரவேண்டும்.

ஆயுதம் எந்திய தமிழ் இயக்கங்களுக்குள்ளே எல்லா இயக்கங்களும் தமிழர்களைக் கொன்றன. ஆனால் அவற்றுள்ளே தமக்கும் கொலை செய்யப்படுபவர்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லாமல் காசுக்காக கூலிக்கு கொலைசெய்த இயக்கம் இந்த ஈபிஆர்எல்எவ்
தமிழர் விடுதலைக்கு ஆயதப் போராட்ட உத்தியோ அல்லது அந்த அணுகு முறையோ சரியில்ல்லை என்னும் போது ஆயுதப்போராட்டத்தை முன்னெடுத்த எல்லா இயக்கமுமே தவறுகளைப் புரிந்துள்ளன.அதனால் ஒருவரை ஒருவர் சரி தப்பு என தர்க்கம் செய்து நியாயப்பதடுத்த நியாயம் இல்லை. அதனால் கடந்தசரிபிழைகளைக்கதைத்து காலத்தயும் கடத்தி காழ்ப்புணர்வுகளையும் வளர்ப்பதை விட்டுவிட்டு அரசாங்கத்தை அண்டியும் தமிழ் மக்களை அடித்தும் வாழும் வாழ்வை விட்டு இனியாவது இதய சுத்தியுடன் இயங்குங்கள். மக்கள் விமர்சனங்களை தயவுசெய்து செவிமடுத்து செயல்படுங்கள் . இராணுவ பலமிருந்தும் அரசியல் ஆற்ற்ல் விமர்சன அனுமதி சுயவிமர்சனம் இல்லாததால் இன்று புலிகளுக்கு நிகழ்ந்தது தமிழர்களுக்காக அரசியல் நடத்தும் உங்கள் எல்லாருக்கும் பாடமாக அமையட்டும் .முடியாவிட்டால் சுருட்டியதை எடுத்துக்கொண்டு உங்கள் பேராசையை சுருட்டிக் கொள்ளுங்கள். மற்றவர்களுக்கு வழிவிடுங்கள்.

வன்னிக்குமரன்

இந்த ரதன் ரகு எங்கே போனார்கள்…………. . தங்கள் தேசியத் தலைவர் தமிழருக்கு தேடி வைத்த சீரழிவுகளுக்கு எந்த முகத்தோடும் வந்து பதில் சொல்வார்களா? எங்கே பதுங்கியிருக்கிறார்கள்?

வன்னிக்குமரன் ராபின்மெய்யன்
தங்கள் கடந்த கால தவறுகளுக்கு சுய விமர்சனம் செய்து கொண்டு மன்னப்புக் கேட்டவர்கள் இந்த ஈபிஆர்எல்எப் உறுப்பினர்கள். ஏன் அவர்களை மேலும் துரத்துகிறீர்கள்?(அந்த அறிக்கை சுபத்திரனால் வெளியிடப்பட்டது) உங்களுக்கும் ஏதோ மனநோய் பாதிப்பு போலும். 1983 ல் இருந்து அந்த மனப் பிரமைகளில் இருந்து வெளியே வாருங்கள்.

Kandiah Kandasamy lived and died for the finest cause in the world by Shanie

“Man’s dearest possession is life. It is given to him but once, and he must live it so as to feel no torturing regrets for wasted years, never know the burning shame of a mean and petty past; so live that, dying he might say: all my life, all my strength were given to the finest cause in all the world- the fight for the Liberation of Mankind.”Today, twenty two years ago, Kandiah Kanthasamy, lawyer and human rights activist, was abducted in Jaffna by one of many armed groups that roamed the streets of Jaffna then Those who knew him have written of his unassuming and modest nature but with a total commitment to the cause of peace and justice. Suriya Wickremasinghe, Secretary of the Civil Rights Movement who edited a commemorative volume for Kanthasamy, wrote of him: “His vision of justice knew no narrow boundaries. Through his dedicated work in the Civil Rights Movement he promoted the human rights of all Sri Lankans; in his active membership of Amnesty International he sought to help victims of human rights violations in the rest of the world.”Kanthansamy fell into the category of persons whom Nikolai Ostrovsky, the Soviet writer and activist, had in mind in the above well-known quotation from his writings Kanthasamy’s life and his strengths were devoted to the finest cause in all the world – the liberation pf mankind. Wickramesinghe continues in her introduction: “Kanthasamy was totally non-partisan. He believed that relief and rehabilitation work should be conducted after identifying priorities carefully and according to proper standards and accepted procedures. While recognising the need to have rapport with various political agencies, whether governmental or other, Kanthasamy was adamant that the independence of a non-governmental organisation engaged in such humanitarian work should be preserved and must not be subject to political pressures, from whatever quarter they may come. ‘If we cannot carry on as a free organisation we should close it down’ was what he wrote shortly before his abduction.In documents that he had with foresight left for safe-keeping with the Civil Rights Movement, Kanthasamy speaks of the leaders of the Eelam Revolutionary Organisation (EROS) calling on him on a number of occasions in the months prior to his abduction. Kanthasamy had been one of the founder members in 1977 of the Tamil Refugee Rehabilitation Organisation (TRRO, not to be confused with the present TRO) and was actively engaged in relief and rehabilitation work in the North and East. In this work, he had circulated a memorandum detailing the work being done and the work that needed to be done.Kanthasamy writes of the meeting he had at his office with three representatives of EROS who had called there: “The discussion was centred round the memorandum circulated by TRRO under my signature. They said they would disrupt any rehabiltation work not in conformity with their policy, and no work will be tolerated except with their permission (as an after-thought they added with the permission of LTTE). When I asked them what their policy was, they said they cannot announce it, but permission should be obtained case by case. They also reminded me that Kathiramalai was killed because he acted against the policy of EROS, and that would be the fate of others as well.”

The end and the means

It was clear as to which group was the primary suspect in Kanthasamy’s abduction. But irrespective of which group was involved in this case, one needs to question the wisdom of violence in achieving one’s objectives. Regi Siriwardena, in a memorial lecture on the first anniversary of Kanthasamy’s abduction, stated: “There is in fact a deadly symmetry between the logic of ruling powers and the logic of militant groups engaged in mortal combat with them. Both believe that the end justifies the means. In the one case, it is the end of preserving democracy, restoring law and order, protecting national integrity; in the other case, it is the end of national liberation or social liberation. In either case, the lives of individual human beings are considered to be a small price to exact for the cherished end.”What makes this logic unacceptable are not just human considerations which some people will dismiss as sentimental moral squeamishness. It is the fact that the means you use determine the end you reach. As the German socialist Lassale wrote in the last century:

Show us not the aim without the way.
For ends and means on earth are so entangled
that changing one you change the other too.
Each different path brings other ends in view.”

We see the truth of what Siriwardena and Lassale said in our own situation, and have seen the truth of it in the past in many countries. ‘Liberty, Equality, Fraternity’ was the rallying cry of the French Revolution but very soon the revolutionaries under the Jacobins led by Robespierre had instituted a reign of terror. At the trial of the deposed King, Robespierre (or his colleague Danton) had declared: ‘We don’t need to judge the king; we will kill him’ and so the King was executed. Not long after, Robespierre had Danton executed for dissent. It did not take much more time for the tide to turn against Robespierre and he was denounced in the Legislative Assembly and sent to the guillotine. Arrogance and disregard of the rule of law will always end in disaster. As Siriwardena said, it is inane logic to attempt at preserving democracy by undemocratic methods and upholding law and order by breaking the law.Mahesway Velautham, also a lawyer and an activist, was yet another victim to the violence of one of the militant groups in Jaffna. She dared to be independent. But twenty years before the assassin’s bullet got her, she wrote of Kanthasamy: Those who killed him have committed an enormous crime against our society. Kanthasamy acted nobly without swerving from his ideals, never was afraid to do right, never hesitated. Siriwardena said: It isn’t difficult to see that the very existence of such a man was a challenge to any group which was seeking to enforce uniformity of opinion. Kanthasamy can rightly be honoured as a martyr to a cause which too few people are prepared to defend today in this country.

Why Human Rights is important

The UN adopted the Universal Declaration of Human Rights in 1948. Almost all countries have a chapter on fundamental rights written into their Constitutions and many have ratified optional human rights treaties. The issue of human rights is not to be dismissed as some sort of sentimental airy-fairy concept. It is related to real life. In almost all countries, there are issues of violence based on race, ethnicity, religion, caste, gender and politics. Domestic violence, violence against women and children, violence against political dissidents and discrimination in various forms are every-day life situations for many even in Sri Lanka. That is why it is important to ensure that fundamental rights are not only entrenched in our Constitution but enforced. Those who violate them have to be made accountable for their actions. Very often, violation of fundamental rights by agents of the state are not properly investigated and our justice system has time and again proved ineffective. Suriya Wickremasinghe in the same commemorative volume raises some very pertinent issues which all those who wish for a Sri Lanka where peace and justice prevails must ponder: “What is the role of the moderate, nonpartisan activist in human rights and relief work in Sri Lanka today? What is the role of the truly independent non-governmental organisation in this field? Traditionally, threats have been seen to come from the State, one has learned to cope with and to live with such dangers. How do individuals and organisations now face up to new threats from other and hitherto unexpected quarters?” Wickremasinghe was talking primarily of militant groups who then abducted and killed people like Kanthasamy. But even today those concerns are still valid with armed groups still active not only in the North and East but also in other parts of the country as well.Human rights, justice and democratic freedoms can be preserved and the rule of law upheld only if we have courageous people like Kanthasamy, who will speak up for these freedoms and stand in solidarity with such courageous people who struggle for such freedoms. Wickremasinghe concludes: “Everyone concerned with human rights and relief work must face up to and discuss these issues. Most important, the public must be made aware of them. For in the last analysis it is the responsibility of the people to decide on and demand the standards they expect of their leaders, and the nature of the society in which they aspire to live.”

பத்பநாபா நினைவு மலரில் பத்மநாபா பற்றி தலைவர்கள் சொன்னவை

http://www.pathmanabha.blogspot.com/