‘தேசத்துரோகத்துக்குரிய தண்டனையை நீதித்துறை தீர்மானிக்க வேண்டும்’ – லக்ஷ்மன் ஹுலுகல்ல. “உண்மைகளை கூறுவது தனது கடமை” -பொன்சேகா

மனவருத்தத்துக்குரிய விடயமே இவை தான்.

சட்டத்தைத் தனது கையில் எடுத்துக் கொண்டு ஒரு சைக்கோ போல தனது குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டதுடன் தான் தூக்கில் போடுவேன் என்று சூளுரைக்கும் கோத்தபாயவை நீதிக்கு முன்னால் நிறுத்த முடியவில்லை. புலியை நம்பிப் போனார்களோ புலியின் நிர்ப்பந்தத்தில் போனார்களோ பல்லாயிரக்கணக்கில் துவைக்கப்பட்ட பரிதாபத்திற்குரிய அம்மக்களுக்கு நியாயம் கிடைக்க் வழியில்லை.

வீடுகள் கட்டுகிறோம் வாழ வைக்கிறோம் என்றி வெளியில் சொல்லிக் கொண்டு, தமிழர்களிடம் போனபோது உங்களுக்கு வீடு கட்ட எமக்கு முடியாது என்று சொல்லும் மகிந்தவை அம்பலப்படுத்த வழியில்லை. தேற்கிலும் படையினருக்கும் மட்டும் வீடுகள் கட்டப்படும் – பல கோடியில் பிலிம் காட்டப்படும். ஆனால், ‘சகோதரர்களுக்கு’ வீடு கிடையாது.

தமிழர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து விட்டோம் என்று சொல்லும் பாலிதவை எதிர்கொள்ள வழியில்லை.

சரத்தையும் கொன்று தானும் தற்கொலை செய்வேன் என்று சொல்லும் மேர்வின் போன்றவர்கள் தான் அரசின் முக்கிய குரல்கள் என்று எக்ஸ்போஸ் செய்ய முயற்சி இல்லை.

எத்தனை முகங்கள் புலிக்கு இருக்கின்றன என்று அந்த முகங்களுக்கே தெரியவில்லை. ஆனாலும், தாம் செய்வோம் என்று அவரவர் ‘போலிப் பொறுப்பு’ எடுப்பர். செய்ய வரும் மற்றவரையும் தடுப்பர். இது அரசின் பணி – நம்மது அல்ல என்று தத்துவம் பேசுவர்.

மாற்றுக் கருத்தாளர் தாமும் ஏதும் செய்யார் – ஏதாவது நல்ல விடயம் செய்ய வருபவரையும் தடுப்பர். அவ்வாறோனோருக்கு அவர்கள் புலி முத்திரை குத்தி மகிழ்வர்.

ஓரிருவர் தம் முயற்சியில் சில செய்ய எழுவர். புலி ஆதரவாளர்கள் இவர்களின் முனை முறிப்பர். செத்த புலி அடிப்போரின் இலக்குகளாகவும் இவர்கள் ஆவர். முடிவில் இவர்களும் மனம் உடைந்து போவர்.

தமிழனாய்ப் பிறந்த பாவத்துடன் எம்மினத்தார் உழல்வர். தொடர்ந்து உதைபட்டு நாயிற் கடையாய் நைந்து மடிவர்.

//மாற்றுக் கருத்தாளர் தாமும் ஏதும் செய்யார் – ஏதாவது நல்ல விடயம் செய்ய வருபவரையும் தடுப்பர். அவ்வாறோனோருக்கு அவர்கள் புலி முத்திரை குத்தி மகிழ்வர்.//றோகன்

30 வருடமாக புலிகள் செய்ததை யாராவது புலத்திலோ, தளத்திலோ தடுத்தோமா? தவறுகளை சுட்டிக்காட்டினோம் திருந்தினார்களா? தாமுமழிந்து தமிழரையும் அழித்த பின்பு இன்னும் எதற்கு புலிக்கொடியும் ஈழ்த்தமிழர் பிரச்சினையும் இவர்களிற்கு.

புலியில் சிலரே தவறு விட்டனர். அவர்களை தூக்கியெறிந்து விட்டு முடியாவிடால் வெளியில் வந்து புதிய அமைப்பை மாற்ருக் கருத்தாளர்க்ழுடன் சேர்ந்து முன்னெடுக்கலாமே. ஏன் முடியவில்லை? இதற்குப் பெயர்தான் புலிப்பயங்கரவாதம்.

துரை

/புலிக்கு எதிரான கருத்து உடையவர்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து இயங்கி ஒரு சரித்திரம் படைத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் ‘புலிப் பயங்கரவாதம்’ தான் ஏதோ தடைக்கல்லாக இருப்பதாகவும் அல்லவோ காட்டப் பார்க்கிறீர்கள், //றோகன்

தமிழ்ப்பகுதிகளில், சிங்கள இராணுவத்தினரின் கீழ் தமிழராக வாழ்வோர் சரித்திரம் படைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள். இதனை விட புலத்துப் புலிகள் சாதித்ததை மற்ற பினோட்டங்களில் வாசிக்கவும்.

துரை

//விசுவமடு ரெட்பானா பகுதியில் கடந்த 2 ஆம் திகதி நள்ளிரவு வீடொன்றினுள் புகுந்த இராணுவத்தினர் அங்கிருந்த இரண்டு பெண்களை பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்திய சம்பவம் தொடர்பான வழக்கில் நான்கு இராணுவத்தினர் அடையாளம் காட்டப்பட்டுள்ளனர்//

புலிகளின் நிர்வாகத்திலிருக்கும் போது வன்னியில் ஒருவரையும் அடையாளம் காட்ட முடியவில்லையே. சிங்கள அரசின் கீழ் மக்கள் நியாயம் கேட்க வழி கிடைத்துள்ளதே.

துரை

தமிழ் பெண்களின் மானம் கற்புகளைப் பற்றி யாரர்? கதைப்பது. யாருக்கு தகுதியிருக்கிறது? இலங்கைலுள்ள மேட்டுக் குடிகளுக்கு (நான்பணம் படைத்த சோம்பறி கூட்டத்தை தான் குறிப்பிடுகிறேன்.அதில் இந்துத்தமிழர் முஸ்லீம் தமிழர் சிங்களவர் என எல்லோரும் அடங்குவார்கள்) மலையக சிறுமிகளை இளம்பெண்களை சில ஆயிரம்ரூபா விலைபேசி அடிமையாக்கி கொண்டிருக்கிற இனத்திலும் சமூகத்திலும் அல்லவா? நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். உழைப்பின் பெருமையைப் பற்றி கற்றறிந்து செல்வம் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை கண்டறிந்தவர்களா நாம்?

வயிற்றுக்குள்ளும் மார்புக்கச்கைகுள்ளும் வெடிகுண்டுகளை கட்டிவிட்டு தற்கொலையாளி போனவர்களின் வீரம் பற்றி கதைத்து…உள்ள தமிழ்பெண்களின் வயிறையும் மார்பையும் தடவிப்பார்பதற்கு அனுமதி கொடுத்ததல்லவா? தமிழ் சமூகம். 83 ம் ஆண்டு ஏழாம் எட்டாம் மாதங்களென நினைக்கிறேன் ஜேர்மனிலுள்ள பிரதித்திபெற்ற தொலைகாட்சி இங்குள்ள நான்கு தமிழரை அழைப்பித்து பேட்டி கண்டது. அந்தபேட்டியாளரின் ஒரு கேள்வி. நீங்கள் ஏன்? பதின்மூன்று இராணுவத்தைக் கொன்றீர்கள்? என்ன தேவையிருந்து என்பதே!.
அதற்கு பதில் அளித்தவர்கள் யார் என்பது வாசகர்களுக்கு புரியும் என்று நினைக்கிறேன். அவர்கள் சொன்னபதில் நான்கு கல்லூரி மாணவிகளை காணவில்லை இது சிங்கள இராணுவத்தின் கைங்கரியமே!இனி எம்மால் பொறுக்க முடியாது என்பதே. இதன் பிறகு ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் பெண்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை நாம் அறிவோம்.

அன்று கருத்துச் சொன்ன அதே மேதாவிகள் தான் இன்றும் கருத்துச் சொல்லுகிறாகிறார்கள். மற்றவனுக்கு சமஉரிமை கொடுப்பதை மறுதலிப்பதே முதலாளித்துவ குணாம்சம். இனி என்ன? விளக்கம் வேண்டும்?.

பென்சேகா காட்டிக்கொடுத்துவிட்டார் சர்வதேசத்திடம் காட்டிக்கொடுத்து விட்டார் என்பதன் மூலம் ஏதோ ஒரு குற்றம் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது அது சர்வதேசத்தின் முன் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது என்பதுதானே உண்மை. இதிலிருந்து ஒன்று தெழிவாகப்புலனாகிறது. அரசு ஒரு சர்வதேசக்குற்றத்தை செய்துள்ளது. இலங்கையின் இராணுவ இரகசியங்களை இன்னொரு நாட்டுக்குக் காட்டிக் கொடுப்பதே துரோகமாகவும் நீதிக்குப் புறம்பானதுமாகும். ஆனால இங்கே மக்களின் மேல் ஏற்படுத்தப்பட்டு இராணுவப்பிரயோகம் கொலை சித்திரவதை என்பன இராணுவ நிதிமன்றத்துக்கு அப்பாற்பட்டது. இது ஒரு சிவில் வழக்காக மாற்றப்படவேண்டிய கடமை ஜனநாயகத்துக்கு உண்டு. உதாரணமாக இரத்தஞாயிறு (பிளடிசனடேய்) இதாவது அரச இயந்திரமான பாதுகாப்புப்படைக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளது. இன்று பொன்சேகா இராணுவ அதிகாரியோ சர்வசாதாரணமான இராணுவச் சிப்போயோ கூட இல்லை. பிரதமா மந்திரியாயினும் ஜனாதிபதியாயினும் புலித்தலைவர்களை மக்களை கொல்லுமாறு உத்தரவு கொடுத்தது யாராணினும் இது இராணுவநீதி மன்றுக்கு அப்பாற்பட்டது. இதை உத்தரவிடுவதற்கு கோத்தபாய இல்லது மகிந்த என்ன இராணுவ அதிகாரிகளா? இது இராணுவ வரையறையையே மீறும் செயல் அல்லவா. ஜனாதிபதியோ அல்லது பாதுகாப்பு அமைச்சரோ சிவில் நிர்வாக நீதியின் கீழ் உள்ளவர்கள். இன்றுள்ள ஜனநாயக அமைப்பில் கருணா பிள்ளையான் ஏன் நான் கூட பாதுகாப்பு அமைச்சராக வரலாம் எமக்கு இராணுவம்பற்றிய அறிவு படிப்பு எவ்வளவு இருக்கிறது. இராணுவ மேலதிகாரிகள் செய்ய வேண்டியதை கோத்தபாயவோ மகிந்தவோ செய்தால் இவர்கள் இவர்கள் பாதுகாப்பமைச்சரோ ஜனாதிபதியோ அல்ல இவர்கள் இராணுவ மசின்கள். இவர்கள் புலிகளை விட எந்தவிதத்திலும் சிறந்தவர்கள் அல்லர்.